— 412 — 



voortbracht: het waren middelen ter bescherming tegen 

 vraat van dieren. Niet onverklaarbaar, dat men op dit 

 denkbeeld kwam, en evenzeer begrijpelijk, dat, toen het 

 eenmaal geopperd was, de theorie van de beschermings- 

 middelen al gauw een hooge vlucht nam. 



Immers er zijn tal van vergiftige plantenstoffen, en 

 daar had men nu in eens een emplooi voor gevonden. 

 Zoo erg werd het nu wel niet gemaakt, dat eenvoudig 

 geredeneerd werd: ieder vergift is een beschermings- 

 middel, en daarmee uit. Maar toch, velen hebben een 

 te lichtvaardige neiging tot een zoodanige opvatting ver- 

 toond. Zij hielden niet voldoende in het oog, dat, al bevat 

 een plant een bestanddeel, dat voor sommige dieren giftig is, 

 en al zal zij dus, op grond van dat gehalte, in den regel 

 tegen die dieren beveiligd zijn, men zich op die ééne 

 bijzonderheid niet blind mag staren, haar niet als de 

 eenige voor de plant gewichtige eigenschap mag beschou- 

 wen. Gaat men dien kant uit, dan zou de beschermings- 

 middelen-theorie een rem kunnen zijn voor wetenschap- 

 pelijk onderzoek. 



Gelukkig prikkelt iedere stelling tot tegenspraak, en 

 zoo is het ook hier gegaan. Aan tegenstanders heeft het 

 genoemde theorie niet ontbroken, en ook zij hebben zon- 

 der twijfel wel eens overdreven. Feiten als een ter dege 

 aangevreten Papaverplant, rupsen van een kina-boom, 

 wier ingewanden kinaalkaloiden bleken te bevatten, door 

 insecten bijna geheel verorberde Pangium-bladeren, zulke 

 vondsten zijn natuurlijk niet geschikt om het aanzien 

 van de leer der beschuttende stoflfen te verhoogen. xMaar 

 men zou toch ook weer te ver gaan door te meenen, dat 

 die feiten de leer geheel zouden omver werpen. Dat 

 een mensch, als hij alleen op zijn armen aangewezen is, 

 het tegen een olifant aflegt, belet ons geenszins, de ar- 

 men als beschermingsmiddelen op te vatten, en wel als 

 zeer werkzame beschermingsmiddelen, al heeft hun ver- 

 mogen zijn grenzen. Zoo min echter als onze armen 



