— 426 — 



te bereiden, dan zal dit nog levenloos eiwit zijn, en van 

 dood eiwit tot levend protoplasma is nog een wijde kloof. 



Over het geheel wordt, met de toename onzer kennis 

 der natuur, de afstand tusschen leven en levenloos voor 

 ons begrip eer grooter dan kleiner ; en daaraan is het wel 

 toe te schrijven, dat in onzen tijd het getal aanhangers 

 der abiogenese kleiner en kleiner wordt. Reinke o. a. 

 heeft zich meermalen zeer beslist uitgesproken tegen eene 

 spontane vorming van levende stof en is veel meer van 

 meening, dat het leven is voortgebracht door een den- 

 kende macht ^) In eene door menschenhand geconstru- 

 eerde machine werken niet slechts energieën, maar doel 

 en besteraming manifesteeren zich als uitvloeisel van het 

 raenschelijk verstand. Daar nu planten en dieren even- 

 eens machine- structuur bezitten, moet, zooals RErNKE 

 uitvoerig betoogt, ook achter de levende wezens eene 

 transcendente intelligentie verbonden zijn, „eine kosmische 

 Vernunft", die het leven heeft voortgebracht. 



IL De Wereldkiemen. Men heeft gemeend, zich uit de 

 onzekerheid te kunnen redden door aan te nemen, dat 

 het leven op onze planeet niet ontstaan is, maar van an- 

 dere planeten door raeteoorsteeuen hierheen gebracht is. 

 Reeds de Franschman Sales— Guyon de Montliveült 

 (1821) nam aan, dat van de raaan levende kiemen op de 

 aarde beland waren. Later werd door prof. dr. H. E. 

 Richter dit denkbeeld scherper geformuleerd. Door het 

 lezen van Flammarion's boek over de bewoonde planeten^ 

 kwam hij op het denkbeeld, dat in het wereldruim van 

 eeuwigheid kiemen aanwezig zijn, en dat van deze kiemen 

 op onze aarde gebracht zijn door hierheen geslingerde 

 brokstukken van vreemde planeten. Hij uit zich in 1865 

 als volgt: „Demnach halten wir auch das Dasein orga- 

 nischen Lebens im Weltreich fur ewig ; es hat iramer 

 bestanden und hat in unaufhörlicher Folge sich selbst 



6) J. Reinke. Die Welt als Tat. Berlin 1899. 



