ONTGINNING OP ZWARE GRONDEN, 



DOOR 



C. J. L. Rooseboom. 



Een kort woord zij mij vergund naar aanleiding van het 

 naschrift van Dr. de Jong op het artikel van den heer van» 

 Lennep: „Ontginning op zware gronden" in afl. No. 4 

 waarin beschreven wordt de ontginningswijze van Montaja. 

 Als een denkbaar nadeel dier methode noemt Dr. de Jongi 

 dat de mogelijkheid zich zou kunnen voordoen, dat door 

 de regens zooveel water aangevoerd werd, dat het op 

 het vaste, niet omgewerkte gedeelte onder het losse ge- 

 deelte wegloopt, waarbij de kans bestaat van het van on- 

 deren wegstroomen van den grond. M. i. is dat niet mo- 

 gelijk, want om de 50 Meter zijn waterpasse wegen aangelegd, 

 die niet bewerkt worden. Die vaste, harde grond laat geen 

 of zeer weinig water door, het zou dus moeten gebeuren, 

 dat het overtollige water boven de wegen te voorschijn 

 zou komen, daarover heenstroomen, om aan de andere 

 zijde van den weg weer in den poreuzen grond te 

 verdwijnen. Dit nu heb ik op Montaja nog niet waarge- 

 nomen, zelfs in den zesjarigen kinaaanplant op Panendjoan 

 kwam zulks nog niet voor. Langs de sawahs en ravijnen 

 wordt ook een strook als randweg onbewerkt gelaten, zoodat 

 ook het gevaar voor het benedenste deel onder den laagsten 

 waterpasweg is uitgesloten. Verder zijn nog de z. g. 100 M.- 

 wegen, als grenzen der Hectares, onbewerkt gelaten. Ver- 

 moedelijk heeft Dr. de Jong dit bij zijn bezoek aan Montaja 

 over het hoofd gezien. 



Nog even wil ik terugkomen op het artikel „Zware 

 Gronden" zelf. Een groot voordeel werd in de beschrijving 



