EEN EN ANDER OVER „SYMBIOSE" 



IN PLANTEN-EN DIERENRIJK, 



door 



Dr. F. C. VoN Faber. 



Het samenleven van organismen, die tot geheel verschillen- 

 de. groepen behooren, is een verschijnsel, dat wij overal in 

 de natuur kunnen vinden; zoowel het planten- als het die- 

 renrijk geeft ons steeds weder nieuwe voorbeelden daarvan 

 Dit samenleven nu is meestal geen toeval, geen gril 

 van de natuur, maar het geschiedt met een bepaald en 

 voornaam doel. 



De levende wezens zoeken elkander op, omdat zij elk op 

 zich zelf door hun bouwof hun physiologische hoeilanighe- 

 den niet in staat zijn om den strijd om het bestaan met 

 feucces te voeren . Dit is het ideaalste doel van zulk een 

 samenleven (ook wel symbiose genaamd): de beide orga- 

 nismen profiteeren van elkander, zij helpen elkander. 

 Echter gaat het niet altijd zoo. Integendeel, de symbiose 

 kan langzamerhand zoo veranderen, dat het ééne organis- 

 me meer en meer op kosten van het andere leeft zonder op 

 zijn beurt weer dat andere van nut te zijn; in dat geval 

 kunnen wij van parasitisme spreken. Reeds hieruit blijkt, 

 dat er geen scherpe grens te trekken is tusschen een ideale 

 symbiose (ook wel mutualistische symbiose genaamd) en 

 parasitisme: beide gaan geleidelijk in elkander over. 



Het is nu de taak van de wetenschap, nategaau, hoe de 

 symbiose tot stand gekomen is, of ze ook werkelijk voor 

 het leven der beiden komponenten noodzakelijk is of niet, 



