— 477 — 



Met goed gevolg kan men ook op de volgende manier 

 te werk gaan. In plaats van zuiver zand te gebruiken, 

 bedient men zich van een mengsel, bestaande voor -j.-. uit 

 zand en Vs uit verteerde bladaarde. Zulks heeft het voor- 

 deel dat, als de bladeren wortels hebben geschoten, zij 

 veel krachtiger knollen vormen dan naar de eerst beschre- 

 ven methode. Om de bladeren naar behooren in de aarde 

 te steken, neemt men een houtje, door middel waarvan 

 de opening in de aardlaag wordt gemaakt waarin de 

 bladsteel gestoken wordt. De aarde rond om den stengel 

 wordt eeniger mate vast gedrukt. Vooral zorgt men, dat 

 de bladsteel niet te diep in de aardlaag wordt geplaatst. 



Deze bladstekken houdt men tamelijk vochtig en plaatst 

 ze in de schaduw. Zijn de bladeren goed beworteld en 

 komen boven den bladsteel de jonge plantjes te voorschijn, 

 dan houdt men ze gelijkmatig vochtig totdat ze beginnen 

 te verdorren. Van dit oogenblik af moeten de potten lang- 

 zamerhand droger gehouden worden. De kleine knollen, 

 die zich hebben gevormd, houdt men in de potten droog 

 om ze eene korte rustperiode te geven. 



Van de bladeren kunnen een grooter aantal plantjes 

 verkregen worden, indien men, na ze plat op den pot 

 gelegd te hebben, op verschillende plaatsen, waar de 

 bladnerven in elkaar loopen, insnijdingen maakt. Onder 

 gunstige omstandigheden komen dan op die snijpunten 

 jonge plantjes te voorschijn, evenals zulks bij bontblade- 

 rige Begonia's het geval is. Nadat deze zich ontwikkeld 

 hebben en het oude blad begint te vergaan, kan men ze 

 ieder in een klein potje planten en er mede handelen 

 zooals boven aangegeven is. 



Bij de eerstgenoemde wijze van bladstekken ontstaan 

 de plantjes uitsluitend uit de knoppen in de onmiddellijke 

 nabijheid van den bewortelden bladsteel, terwijl ze bij 

 de laatste methode uit de knoppen der nerven nagenoeg 

 over het geheele blad ontstaan. De laatste zijn in het 

 begin zwakker. 



