— 509 — 



Het verschijnsel van het pekkig of „tacky" worden van 

 rubber zal U allen uit de praktijk wel bekend zijn. Over 

 de eigenlijke oorzaak van dit eigenaardige verschijnsel, 

 dat tot gróote waardevernaindering van het produkt voert, 

 is reeds veel geschreven zonder dat men tot nu toe een 

 bevredigende verklaring kon geven. In de laatste jaren 

 helde men na de onderzoekingen van Spexce het meest 

 over tot de meening, dat wij daarin uitsluitend te doen 

 zouden hebben met een verandering van de physische 

 eigenschappen van het produkt; chemische veranderingen 

 zouden daarbij niet intreden. 



Ikzelf ben aanvankelijk ook vau die opinie geweest en 

 heb in het eerste nummer van de Mededeelingen over 

 rubber zelfs een poging gedaan om het verschijnsel op 

 één lijn te stellen met een ziekte, die bij het tin onder 

 den naam „tinpest" bekend is. Thans heeft die theorie 

 alleen nog historische beteekenis, omdat door mijn verdere 

 onderzoekingen, die in het tweede nummer van de Me- 

 dedeelingen over rubber zijn neergelegd, overtuigend ge- 

 bleken is, dat bedoelde veranderingen in physische ei- 

 genschappen uitsluitend optreden als secundair gevolg 

 van autox3'datie, d. i. van het zich verbinden van de 

 caoutchouc met de zuurstof van de lucht. 



Het cardinale punt in de kwestie is dus, dat de caout- 

 chouc zich met de zuurstof van de lucht verbindt; kan 

 ze dat niet, sluit men derhalve de zuurstof van de lucht 

 buiten, dan kan er ook nooit sprake van pekkigwor- 

 den zijn. 



Ik wil dit hier eenigszins nader toelichten. 



De bestudeering van het vraagstuk van het pekkig- 

 worden heeft mij er toe gebracht, nauwkeurig de eigen- 

 schappen van oplossingen van caoutchouc in benzol na 

 te gaan. De daarbij verkregen resultaten zal ik hier met 

 stilzwijgen voorbijgaan, alleen wil ik opmerken, dat een 

 caoutchoucoplossing in benzol, die aan de lucht bewaard 

 wordt, na verloop van tijd een geleiachtig bezinksel af- 



