- 512 — 



Een zeer opmerkelijk feit is, dat rubber reeds door opname 

 van een betrekkelijk geringe hoeveelheid zuurstof pekkig 

 wordt; 2 tot 3 pCt. is reeds voldoende om rubber in hooge 

 mate pekkig te maken. Zelfs neemt men dit verschijnsel 

 al v^aar, wanneer de opgenomen hoeveelheid zuurstof niet 

 meer dan 0.5 pCt. bedraagt. Hierdoor is het begrijpe- 

 lijk, waarom de gewichtsvermeerdering, die blijkens miJD 

 ervaring ontwijfelbaar bij het pekkigworden plaats heeft, 

 door verschillende onderzoekers over het hoofd kon wor- 

 den gezien. Eigenaardig is het, dat een zoo geringe oxydatie 

 reeds een dergelijke diepingrijpende verandering van het 

 produkt ten gevolge heeft. Dit heeft mij de vraag doen 

 stellen, of wellicht hand aan hand met de autoxydatie nog 

 een andere verandering plaats heeft, die de totale wijzi- 

 ging in eigenschappen, welke de caoutchouc bij het pekkig 

 worden ondergaat, beter begrijpelijk zou maken. De ver- 

 klaring daarvoor meen ik gevonden te hebben in een veran- 

 dering van de z. g. dispersiteitsgraad van het colloïd, die 

 een wijziging in de physische eigenschappen, nl. sterkte 

 en elasticiteit, tengevolge heeft. 



Het was mij zeer welkom, dat ik in de gelegenheid 

 was, deze inzichten nader te toetsen aan een monster 

 pekkige caoutchouc, dat mij door den administrateur van een 

 rubberonderneming op Java werd toegezonden. De zending 

 bestond uit eenige „diamondsheets", die in het midden vol- 

 gens de lengterichting waren aangetast en daar ter plaatse 

 zoo pekkig waren, dat ze halfvervloeid waren ; de kanten 

 daarentegen waren wel niet geheel normaal, maar toch zeer 

 weinig kleverig. Het, feit dat ik hier met een machinaal 

 bewerkte „sheet" te doen had, uit latex gemaakt, opende het 

 vooruitzicht, dat ik hierin een zeer geschikt materiaal voor 

 vergelijkende analyse zou hebben. Ik mocht toch aannemeni 

 dat de verschillende deelen van deze sheet aanvankelijk 

 vrijwel dezelfde samenstelling hadden, waardoor de moge- 

 lijkheid bestond om vast te stellen, of het middenstuk meer 

 zuurstof bevatte dan de zijstukken. 



