— 514 — 



„Toen ik in den beginne (de latex) defequeerde, begreep 

 ik de beteekenis nog niet ten volle van het afgeschepte 

 vuil. Dat vuil kwam soms, toen ik nog niet nafiltreerde, 

 als klompjes vuil in de rubber, wat pas bleek, nadat de 

 rubber droog was. 



Onze machines mengen die klompjes niet door de rub- 

 ber, maar wrijven ze slechts uit, zoodat ze in strepen, nu 

 meer, dan minder breed in de droge rubber te zien zijn. 

 Ik had de gewoonte, die plekjes uit de vellen weg te la- 

 ten nemen. Met enkele vellen schijnt dit niet gedaan te 

 zijn, en uit Europa werden mij toegezonden enkele mon- 

 stertjes met „tacky" plekjes." 



Volgens den Heer du Bois zou de verklaring van dit 

 verschijnsel gezocht moeten worden in den invloed van 

 eiwitstoffen. Dit is nu heel onwaarschijnlijk; was dit 

 toch het geval, dan zou het verwonderlijk moeten heeten, 

 dat niet iedere Hevea-rubher pekkig wordt, omdat juist 

 het eiwitgehalte vau deze caoutchoucsoort niet onbelang- 

 rijk is, en zelfs van 3 tot 4 pCt. kan bedragen. Ook heb 

 ik kunnen aantoonen, dat het eiwitgehalte in het midden- 

 gedeelte van de zooeven genoemde sheet niet grooter was 

 dan in de zijkanten. In het eiwit op zichzelf kan de ver- 

 klaring dus niet liggen. 



Meer waarschijnlijk is het, dat „vuil", dat misschien door 

 de machines over een bepaald gedeelte van de sheet is 

 uitgestreken, daarbij een rol speelt. Natuurlijk is daar- 

 mee de kwestie niet opgelost en blijft nog altijd vast te 

 stellen, welke stoffen in dat vuil voorkomen. Ik zal daarop 

 straks nog even nader terugkomen. 



Door mijn proefnemingen is derhalve het bewijs gele- 

 verd, dat rubber alleen bij aanwezigheid van zuurstof pek- 

 kig wordt; het verschijnsel beiust dus op autoxydatie. 

 Het was daarom van groot belang, dit autoxydatieproces 

 in bizonderheden na te gaan. Daarbij heb ik zeer interessante 

 resultaten verkregen, die ik hier even wil bespreken. Voor 

 de inrichting van de proeven moet ik verwijzen naar het 



