— 563 — 



legen ondernemiDgen (Sinagar) een bruin- tot roodachtigen 

 grond hebben. 



De grijze andesietgesteenten der vulkanen bestaan voor 

 een deel uit dubbelsilicaten van ijzeroxydale, die gemak- 

 kelijk geoxydeerd worden door de atmosfeer, zoodat het 

 ijzeroxydule in het bruinroode ijzeroxyde overgaat. Hierbij 

 vallen de steenen uiteen en krijgt men een min of meer 

 roodachtig zand. 



Bij deze ontleding van den grond worden veel voedings- 

 stoffen voor planten vrij, die er weelderig op groeien en 

 de humusvorming in de hand werken. Daardoor hebben 

 de nieuw vulkanische gronden een groot humusgehalte, dat 

 vermindert, als ze in cultuur genomen worden. Het is 

 van groot belang, het humusgehalte zoolang mogelijk te 

 bewaren. Vroeger liet dit wel te wenschen over; tegen- 

 woordig echter is dit zeer verbeterd door goede draina- 

 gesystemen tegen afspoeling, en door groene bemesting. 



De Javasche theegronden hebben een humusgehalte van 

 4 pCt. — 20 pCt; de armste zijn de oude gronden, die reeds 

 lang geleden in cultuur zijn genomen; zij moeten of braak 

 liggen gedurende eenige jaren of met Legurainosen beplant 

 worden ter humusvorming. De andere vulkanische gronden 

 hebben meestal een humusgehalte van 5 tot P> pCt; ze ge- 

 ven jaren lang mooie oogsten (o. a. 1500 — 2000 pond thee 

 per bouw). 



Bij de hooger gelegen jongere vulkanische gronden met 

 gemiddeld 10 tot 15 % humusgehalte is het wegspoelen 

 der voedingsstoffen voor de plant te groot, daar de grond^ 

 gevormd uit steeuen. grind en zand te veel doorlaat, het- 

 welk vooral gebeurt met de stikstof houdende bestanddee- 

 len, waardoor men dan toch groene bemesting ofstikstof- 

 houdenden mest, als boengkil, moet toepassen. De kwali- 

 teit der thee is bizonder goed op dergelijke gronden, ter- 

 wijl de productie niet hoog is (ongeveer 700— 900 pond thee 

 per bouw). 



Op grootere hoogte (o. a.^t ^000 voet, de hoogvlakte van 



