— 568' — 



levensperiode krachtig ontwikkelt. Het terrein wordt tot 

 2 voet diep omgewerkt, gezuiverd van onkruiden, vooral van 

 die met diepgaande wortels. Daarop worden horizontale 

 akkers aangelegd door het graven van paadjes van 1 voet 

 breedte op afstanden van 3 tot 5 voet van elkaar, al naar 

 de helling en den aard van den grond. Paadjes en akkers 

 zijn loodrecht op de richting der helling. Hoe droger de 

 ligging der pépinières, des te minder diep maakt men de 

 paadjes. De akkers worden goed horizontaal gemaakt, terwijl 

 de paadjes voor den afvoer van het water een weinig 

 hellen en zoonoodig nog met afvoergoten voorzien worden. 



Op een laag gelegen onderneming (beneden 2000 voet) 

 worden de zaadbedden overdekt om de jonge plantjes tegen 

 directe zonnestralen te beschutten. Op de hoogere onder- 

 nemingen is dit meestal niet noodig en boven de 3000 voet 

 zelfs niet gewenscht, want de plantjes zouden daar te 

 zeer in de schaduw komen te staan en spichtig en dun 

 worden. 



Direct na aankomst worden de pitten eenige uren in 

 water gedompeld om de kiemkracht te bepalen. De drijvers 

 worden gerekend voos te zijn, ofschoon dit niet geheel 

 juist is, en men doet dus goed door deze ook uit te planten; 

 verder zijn niet alle zinkers goed, b.v. als de zaden te vroeg 

 geplukt zijn. 



Beter is het, een 100- tot 200 tal pitten uit den hoop 

 te nemen en deze te openen en te onderzoeken. Wil men 

 geheel zeker zijn, dan laat men het onderzoek aan een 

 deskundige (proefstation) over. Men kan nu direct in de 

 pépinière uitplanten, of beter: men legt de zaden in niet 

 te dikke laag op vochtig zand onderdak ter ontkieming. 

 De ontkiemde pitten worden eiken dag uitgezocht en in 

 de pépinière geplant op afstanden van 10 tot 12 M. en 

 diepte van 1 tot 2 M. 



Bij direct uitplanten moet men het oog naar beneden 

 richten, opdat het daaruit komende worteltje zich niet 

 behoeft te buigen. 



