— 571 — 



uitgesloten, want men ziet den wortel niet; is de aarde wat los, 

 dan wordt ze met bladeren, b.v. pisangbladeren omwonden. 

 Is de penwortel langer dan 3 voet, dan kan men hem 

 inkorten om het gevaar van ombuigen te vermijden. 

 Zijn de bladeren te groot, waardoor de plant zou kunnen 

 uitdrogen na het overplauten, dan kort men de grootste 

 in tot 1/3 of ^4. Al deze bewerkingen gebeuren onder 

 een tegen regen en zon beschermend dak. 



Het planten moet zeer nauwkeurig geschieden, door 

 bekwame werklieden: met de ééne hand wordt het plantje 

 gehouden, met de krans (scheiding van wortel en stam) 

 juist boven de aarde: met de andere hand vult men het 

 gat met aarde en drukt van terzijde aan; ten slotte drukt 

 men sterk aan, daar de plant stevig moet staan om wor- 

 tel te kunnen schieten. 



Wat de bemesting betreft, daarmee is men ook het 

 eerst in China en Japan begonnen, vooral in Japan. 



Op Java zijn veel bemestingsproeven gedaan, zonder 

 altijd duidelijke resultaten te geven. In 't algemeen is 

 echter gebleken, dat bij een te kort aan voedingsstoffen 

 gewoonlijk de stikstof in het minimum is. Stikstofbemes- 

 ting en ook vaak phosphorzuurbemesting gaven in vele 

 gevallen resultaat, kalibemesting zelden. In Java wordt 

 veel boengkil, vooral katjang boengkil met 5 — 7 % stikstof, 

 gebruikt. Goedkooper is de stikstofhoudende vleermuizen- 

 guano (soms 8 % stikstof). Bij toepassing van deze bemes- 

 ting wordt rondom de plant op 1 voet van den stam een 

 geultje gegraven, waarin men den mest gelijkmatig ver- 

 spreidt en het geultje weer dicht maakt. Men geeft zoo 

 b.v. 50—80 gr. per plant, wat nog al duur uitkomt ;ö'roew6 

 bemesting met Leguminosen is veel goedkooper. 



Van deze worden gebruikt de lyidigofera, Crotalaria, en 

 boomvormige als Albizzia (nadeelig vanwege het schaduw 

 werpen). De struikvorraige Leguminosen slaan op den 

 schaarschen bodem niet altijd goed aan. wat wel een 

 nadeel is. 



