— 660 — 



Ik wil hier dadelijk bijvoegen, dat de hier gegeven op- 

 brengsten vrij gemiddeld aangeven, wat in Holland per 

 H. A. wordt geproduceerd. Op sommige grondstukken 

 en in sommige polders daalt de opbrengst tot 30.000 tot 

 35.000 K. G. (West-Zuid Beveland en de Betuwe), in an- 

 dere daarentegen bereikt men gemiddeld 50 tot 55.000 

 K. G. (Oostelijk Zeeuwsch Vlaanderen en de Ypolders). 



Nu werd als groot voordeel aan het bericht toegevoegd, 

 dat de groeitijd hier zooveel korter is dan in Europa en 

 daardoor de rentabiliteit eveneens hooger. 



Zeer zeker is een kortere groeitijd van belang, maar me 

 dunkt, dat op de netto-opbrengst het toch een factor is 

 van secundaire beteekenis. Er zijn andere factoren van 

 veel grooter waarde, die deze beheerschen. 



In Nederland weten de landbouwers reeds sedert langen 

 tijd, dat het geen kunst is, van een stuk grond een 

 grooten bietenoogst te verkrijgen. Door diepe grondbe- 

 werking, uitstekende, zware bemesting, voortdurend be- 

 hakken, goeden grondwaterstand kan men het optimum 

 der groeivoor waarden bereiken. Maar een groote suiker- 

 opbrengst gaat niet altijd samen met een hooge netto-op- 

 brengst in geld. Op minder goede grondsoorten is spoediger 

 de hoogste opbrengst bereikt dan op betere gronden, een 

 hooge waterstand kan de opbrengst zeer naar beneden 

 drukken, de physieke toestand van den grond is niet 

 altijd te verbeteren. 



Komt men nu met een gewas bij de maximum-pro- 

 ductie voor een bepaald stuk grond, dan kan het voor- 

 komen, dat extrauitgaven voor bemesting, grondbewerking 

 onderhoud enz. niet meer door de opbrengst gedekt wor- 

 den. Hetzelfde geldt, wanneer de suikerprijzen zeer laag 

 zijn. In zulke gevallen kan zware bemesting, diepe grond- 

 bewerking, zorgvuldig onderhoud, leiden tot verlies, terwijl 

 bij minder intensieve cultuur nog winst wordt gemaakt. 



Waar dit geldt voor lage prijzen, is het eveneens het 

 geval, indien de prijs der bieten zwaar wordt gedrukt 



