- 719 — 



die zij op den rug dragen; het blad wordt daarin minder 

 gekneusd en minder warm. 



In de fabriek wordt het blad gewogen en het plukloon 

 uitbetaald, gewoonlijk ongeveer één cent per pond. 



Het geplukte theeblad bevat ongeveer 80 pCt. water, 

 waarvan 20 — 40 pCt. moet verwijderd worden om te 

 kunnen rollen. 



Als het blad uitgespreid is, gaat de transpiratie door, 

 maar er is geen watertoevoer meer; het blad wordt slap 

 {lajoe). Bladsteel en bladnerven verliezen minder snel 

 water, wat bij een langzame verflensing geen bezwaar 

 is; bij snel verflensen zouden echter stelen en bladnerven 

 nog breekbaar ziju. De uiterste tijd van verflensen is 5 

 tot 6 uur. 



Men kan langs natuurlijken en langs kunstmaügeyi weg 

 verflensen. Vroeger spreidde men het blad in de fabriek 

 uit, waar men plaats had: de verflensing was zeer regel- 

 matig, maar langzaam. Men bracht bet dan soms in de 

 zon, wat bedenkelijk was, vanwege de zonnewarmte. 

 Daarop richtte men afzonderlijke loodsen in met stellages 

 met horizontale planken, waarop het blad dun uitgespreid 

 werd. Dit waren de zoogenaamde ,,Chungs". Men ver- 

 flenst er alleen door middel van de buitenlucht, zonder 

 kunstmatigen trek of warmte. Het blad verliest regel- 

 matig water en blijft koel. Bij veel regen of wind gaat 

 het verflensen echter te langzaam of te snel. 



Bij het kunstmatig verflensen is men onafhankelijk van 

 uitwendige omstandigheden; de hierbij gebruikte inrich- 

 ting is ongeveer aan een chung gelijk, alleen zijn hier 

 de wanden dicht; verder zijn er fans en wordt er warme 

 lucht door gaten in den vloer uit de fabriek ingevoerd. 



De moeilijkheid is het regelen van den toevoer van 

 lucht, opdat het blad gelijkmatig „lajoe" wordt. 



Versch blad, dat 's middags in de fabriek komt, kan 

 dan nog wel ,, lajoe" worden, maar men moet er om 

 denken, dat men het dan ook verder moet verwerken ; 



