— 746 — 



Eeij vijand ten slotte, waar de robusta meer last van 

 heeft dan arabica en liberica, is de wind. Op windhoeken 

 plaatse men dus windbrekers of men plante op zulke 

 plaatsen geen robusta, maar hybriden, die zeer bestand 

 zijn tegen wind. 



II. ^uillou-Koffie. i) 



Herkomst. 



In 1901 werd door den Gouvernements-koffieproeftuin te 

 Bangelan een koffiesoort ontvangen van den Jardin d'essai 

 te Libreville (Fransch Congo) onder den naaoa Café Quillou. 



Hoe deze koffiesoort was ingezameld, in het wild of 

 van aanplantingen der bevolking, hierover vind ik niets 

 vermeld. Ook de naam leert ons weinig. Men zou geneigd 

 zijn te onderstellen, dat zij is aangetroffen of geacht wordt 

 afkomstig te zijn van de oevers van een der Kuilurivie- 

 ren, nl. of de Kuilurivier, die, door het Makuta-district 

 naar het Westen stroomende, zich in de Congorivier stort 

 tusschen 5° en 5° 10'. Z.B. en 14° en 13°50' O. L., of de 

 rivier van dienzelfden naam, ook wel Kwilo genoemd, die 

 door Portugeesch Congo in Oostelijke richting stroomt 

 om zich in de Kuango te storten, of de Kuilu-Lebui, een 

 zijrivier van de Djuma. 



TegeUik met de eerstgeïmporteerde robusta-boompjes 

 werden ook deze eerste Qaillou-boompjes op Bangelan 

 uitgeplant, (7 X 7, tegen 14 X 14 de robusta). 



Aanvankelijk kon men op Bangelan geen verschil waar- 

 nemen tusschen de twee nieuwelingen. In het verslag 

 over 1903 lezen wij: „In den loop van het jaar bleek steeds 

 duidelijker, dat de koffie ontvangen in den vorm van 

 plantjes uit Brussel onder den naam „robusta" en die 

 uit zaad ontvangen van Libreville in het Fransche Con- 

 gogebied (onder den naam Quillou) dezelfde soort zijn". 

 „Quillou en Robusta zijn niet van elkaar te onderschei- 



1) Zie de Jaarboeken van 'sLands Plantentuin 1901 — 1904 en van 

 het Departement van Landbouw 1905 en volgende. 



