— 50 — 



The result of this cross is a form of ear in which the kernels are 

 larger, more rounded and more floury, while the corneous cucullate 

 depression of the rhacbis has become smaller and more saucer-like. 

 The kernels of this generation are usually arranged in a distichons 

 manner. The third year pollen of Indian corn is again used and 

 the resulting ears are found to differ by the increase of the num- 

 ber of rows of grains, four or more leing found; the pithy axis 

 (cob) now becomes demarcated and is seen when the ear is broken 

 across". 



De planten dezer laatste en vaa de volgende of vierde gen ra- 

 tie werden identiek bevonden met den in Mexico (alwaar de teo- 

 sinte ioheemsch is) onder maiz de coyote bekend staanden vorm, 

 welke door Watson reeds in 1890 als Zea Canina Watson was 

 beschreven. 



Bij onze proeven werd, in tegenstelling met die van Harsberger, 

 uitgegaan van de verbinding mais ^ X leosinte (j*, waarin dus 

 de maïskolf bestoven was met stuifmeel, afkomstig van teosinte- 

 planten. Voor maïs werd een witte parelmaïs genomen met lange 

 kolven van vrij geringe asdikte; dit ras maakt zelden of nooit meer 

 dan één kolf in de oksel van een blaJ, terwijl het uitstoelend ver- 

 mogen nihil kan worden genoemd. De kruising gelukt gemakkelijk. 

 De kruisbevruchte vruchtbeginsels ontwikkelen zich tot uiterlijk 

 geheel normale maïskorrels, waaruit blijkt, dat de aard van het 

 endosperm bij de beide vormen overeenkomt. Ook wanneer de 

 omgekeerde kruising plaats heeft, dus wanneer de kolfjes van teo- 

 sinte worden bestoven met maïspollen, schijnen de bastaard vruch- 

 ten in vorm en endosperm geheel overeen te komen met zuiver 

 bestoven teosintevruchten. 



Onze bastaardkorrels kiemden goed en leverden de thans nader 

 te omschrijven planten (mais ^ X teosinte cf/ ^Qv eerste bastaard- 

 generatie Deze bastaardgeneratie maakte een vrij homogenen, 

 uniformen indruk. Het vertakkingsprincipe, dat zich in het moo- 

 derras (parelmaïs) zoo goed als niet doet gelden, komt in de planten 

 der eerste bastaardgeneratie duidelijk tot uiting; echter is dit ver- 

 takkingsvermogen, bij gelijke groeivoorwaarden vergeleken, geringer 

 dan bij teosinte. Wij zouden dus kunnen zeggen, dat het vertak- 

 kingsprincipe in de eerste bastaardgeneratie duidelijk prevaleert 

 (niet domineert). De uitstoeling dezer bastaardplanten was vrij 

 sterk variabel; het is echter zeer moeilijk uit te maken, welk aan- 



