— 54 — 



singsserie der tweede baataardgeneratie kwamen alle overganga- 

 vormen voor. 



Hoe sterker het vertakkend vermogen in de individuen der tweede 

 bastaardgeneratie is uitgesproken, des te sterker is de reductie 

 der vrouwelijke bloeiwijzen, die aangelegd worden aan de uiterste 

 takjes van het zich tot hoogere orde splitsende vertakkingssysteem. 

 Men krijgt zoo kleinere en van een geringer aantal lijsten voor- 

 ziene kolfjps, terwijl het aantal kolfjes per plant toeneemt. Dus 

 hoe sterker het vertakkingsvermo^en, des te meer nadert het 

 kolfje het teosinte-type. Omgekeerd neemt de grootte en het aantal 

 lijsten en rijen der kolfjes toe en neemt het aantal kolfjes per plant 

 af (dus wordt het maistype nabij gestreefd) naarmate het vertak- 

 kiugsprincipe minder krachtig is vertegenwoordigd-Onderaardsche 

 vertakking (uitstoeling) en bovenaardsche vertakking moeten 

 beschouwd worden als de uitingen van eenzelfde kenmerk. Met 

 een sterkere reductie (in evenbedoelden zin) der vrouwelijke 

 bloeiwijzen gaat voorts een iets sterkere verhoorning van de bui- 

 tenste kelkkafjes der aartjes en van de rachis samen, waarmee 

 ook de kleur en de glans zich wijzigen. Ook de grootte der vruch- 

 ten staat in nauw correlatief verband met het vertakkingsprincipe. 

 Hoe meer de kolfjes het maistype naderen, des te grooter worden 

 de vruchten en des te meer krijgt de top een afgeronden vorm. 

 Als direct gevolg van het grooter worden der vruchten komen 

 deze voor een grooter deel buiten de kafjes bloot te liggen. De 

 holten in de as worden minder diep naarmate men dichter bij het 

 maistype komt. 



Het type der splitsing in deze tweede bestaardgeneratie doet 

 denken aan het door Tscherjiak beschreven „Polonicum-typus". 

 Bij dit laatste volgt op een intermediaire eerste bastaardgeneratie 

 (met pi'evalentie of volle gelijkwaardigheid) een splitsingsserie, 

 welke uiteenloopt van een volledig terugkeeron tot het eene ou- 

 derlijke kenmerk tot het niet volledig tot uitdrukking komen van 

 het andere aan het eerste tegenovergestelde kenmerk; volledige 

 terugslagen tot dit laatste kenmerk komen dan niet voor. 



Zoo vond TscHERMAK bij de kruising tusschen Trtticum vulyare 

 ViLL. en Trtticum polonicum L., dat de bastaarden der tweede 

 generatie nooit tot de volmaakt holle halm van Triticum vulyare 

 Vill- terugkeeren, doch steeds iets behouden van de raerghoudende 

 halm van Triticum polonicnm L.; wel worden volledige terugsla- 



