— 00 — 



geu tot de sterk merghouclende polonieum-halmen aangetroffen. 

 Ons geval wijkt nu in zoover at van het even beschrevene, dat niet 

 slechts naar het eene, doch ook naar het andere ouderlijke type 

 de terugslag onvolledig is Denkeu wij ons nu de grenzen, waar- 

 binnen de splitsing plaats heeft, steeds kleiner, zoo geraken wij 

 ten slotte tot het geval, waarbij een uniforme intermedediaire 

 eerste bastaardgeneratie een constante nakomelingschap geeft, het- 

 geen een bijzondere vorm voorstelt van de zoogenaamde uni- 

 sexueele verervingswijze (Mac Faelaxe) waarvan nog geen voor- 

 beelden bekend zijn. Zoo is het mogelijk, dat de beide principieel 

 onderscheiden verervingswijzen met name de unisexueele en de 

 bisexueele, ten slotte zullen blijken geleidelijk door tusschentrappen 

 te zijn verbonden. 



Het is duidelijk, dar de splitsing, zooals wij deze bij de tweede 

 bastaardgeneratie der kruising mais X teosinte hebban leerea 

 kennen, tegen een absolute zuiverheid der geslachtscellen spreekt. 



Doordien de verschillende vormen in de tweede bastaardgene- 

 ratie geheel geleidelijk in elkaar overgingen, was een indeeling van 

 typengroepen en een bepaling van getalsverhoudingen onmogelijk. 



Behalve onder. inge bestuiving der planten der eerste bastaard- 

 generatie ter verkrijging der eve i beschreven tweede bastaardge- 

 neratie, werden nog Madoeramaïs en Menado-maïskol ven met stuif- 

 meel van de planten der eerste bastaardgeneratie bestoven. 



De planten welke voortkwamen uit de verbinding Madoera-maïs 

 (moeder) X maïs-teosinte-bastaard Ie generatie (vader) liepen, 

 zooals dit te verwachten viel (de geslachtscellen van den bastaard 

 zijn onderling ongelijkwaardig), zoowel wat de u tstoelling, als wat 

 den bouw der kolven betreft, sterk uiteen. Ook hier worden de 

 uitersten geleidelijk overbrugd door allerlei overgangsvormen. Het 

 eene uiterste wordt vertegenwoordigd door kolfjes, die vrij dicht 

 staan bij de kolfjes van de planten der eerste bastaardgeneratie 

 maïs X teosinte, terwijl hier ook de uitstoeling vrij krachtig is. 

 Het andere uiterste daarentegen komt de Madoeramaïs-kolf reeds 

 vrij nabij, terwijl van uitstoeling geen sprake is. Het mag ver- 

 wondering wekken, dat Harshberger in het geheel niet van deze 

 variabiliteit gewaagt en zijn bastaardgeneraties door een enkel type 

 voorstelt. Worden de verschillende individuen der serie onderling 

 vergeleken, zoo valt weer hetzelfde correlatieve verband op, als 

 door ons hierboven bij de bespreking der kenmerken van de indi- 



