een rustige lateritisatie, Daar bruinen grond toe, ondergaan ; 

 dit is voornamelijk aan de Z. O. zijde; naar 't N. toe is 

 het veel droger, en moet de verweering dus wel minder 

 snel plaats hebben. 



De Kmci ligt, evenals de Ardjoeno, reeds veel langer 

 stil, en is daarom voor een groot deel gelateritiseerd. 



Het Zuidergebergte ken ik niet door eigen aanschouwing. 

 Z. van den Smeroe bestaat het uit andesiet en basalt- 

 conglomeraat van 't zelfde soort als wij reeds boven, ten 

 Z. van het Idjengebergte leerden kennen : zeer geacciden- 

 teerd terrein, laterietgrond, snel verarmend, zoodra hij in 

 kuituur genomen wordt. Nagenoeg onbewoond, zeer waar- 

 schijnlijk, omdat alle immigratie pogingen aanstonds weinig 

 belovend waren. 



Opmerkelijk is, dat de gesteenten, overigens geheel tot 

 de andesietgroep behoorende, nu en dan een overmaat 

 kiezelzuur rijk waren, welk kiezelzuur, afgescheiden in den 

 vorm van kwarts, natuurlijk onveranderd de lateritisatie 

 doormaakte, en nu als enkele, vrij groote kwartskristallen, 

 door den overigens geheel fïjnkorreligen laterietgrond heen 

 voorkomen. 



W. van dit terrein zijn de conglomeraten overdekt door 

 kalksteen, dus Z. van Kawi en Kloet. Hierover vind ik waar- 

 devolle opmerkingen in Verbeek en Fennima (blz. 134): 



„De kalksteenoppervlakte is op de meeste plaatsen 

 „bedekt door een dikke laag roodbruine klei," (lateriet- 

 grond zouden wij dien thans noemen. Rf.) „die veel 

 „magneetijzer bevat. Voor het grootste gedeelte is dit 

 „een verweeringsprodukt van den kalksteen zelf, en het 

 „magneetijzer is afkomstig van het andesietgruis, dat de 

 „mioceene kalksteenen van Java bijna altijd in meerdere 

 „of mindere mate bevatten". 



Men ziet — hier heeft men een keurig voorbeeld van uit- 

 wassching. Alle kalk verwijnt, en de lateriet blijft over. 

 En met de lateriet het magneetijzer: door de aanwezig- 

 heid van de oorspronkelijke kalk kon de grond niet ver- 



