— 98 ~ 



zijn uit dat oogpunt twee andere variëteiten n. 1. de 

 katjang dadap en de k. bengkok. 



Alle als voederatof gebruikte Leguminosen bezitten de 

 onaangename eigenschap, om bij de hooibereiding makkelijk 

 blad te verliezen. Bij de katjang dadap is dit veel minder 

 het geval; deze variëteit dankt zijn inlandschen naam aan 

 de gelijkenis van het blad met dat van dadap {Erythrina 

 Sp.). Het blad is dus groot en zal indien het al afvalt, 

 niet zoo makkelijk verloren gaan, als de blaadjes van 

 Sesbania en van Medicago (lucerne). 



Is dit een voordeel bij eventueele hooibereiding; het 

 langzame drogen van het blad is in dat geval een nadeel, 

 hoewei het in een droog klimaat weinig gevoeld worden 

 zal. Doordat de stengel kruipend is, blijft de bodem be- 

 dekt en zal deze minder den ongunstigen invloed van uit- 

 drogen ondervinden. De productie staat natuurlijk niet op 

 één lijn met die van Bengaalsch gras; maar toch is deze 

 voor eene Leguminosa zeer bevredigend. Circa twee maan- 

 den na het uitzaaien kan geoogst worden en een niet te 

 slechte grond levert dan zeker nog een tweede snit, zoo 

 niet een derde. In geen geval kost de cultuur zooveel 

 zorg en moeite als die van lupinen en lucerne ; bij laatst- 

 genoemde gewassen is men daarbij nog in het geheel 

 niet zeker van een redelijke opbrengst. Dergelijke uit 

 gematigde luchtstreken geïmporteerde gewassen geven 

 trouwens steeds meer kans op teleurstelling dan hier 

 inheemsche, zooals de katjang dadap. 



De samenstelling van het loof van k. dadap is gunstiger 

 dan van lucerne; eiwit en kalkgehalte zijn hooger; het 

 ruw-vezelgehalte aanzienlijk lager. Er is dus in dit ge- 

 val geen reden om naar een uitheemsch gewas te zoeken, 

 waar wij in onze eigen plantenschat zulk een voortreffe- 

 lijke soort bezitten. 



Hoewel niet tot het onderwerp behoorende, moge er 

 hier toch op gewezen worden, dat het hooge stikstof- 

 gehalte (4.4 % der droge .stof) de plant aan de spits doet 



