— 107 — 



die over den arbeid dier aardwormen van Dakwin is nog 

 altijd even belangrijk. 



Wij hadden eenige jaren geleden gelegenheid om, bij het 

 aanleggen van een z.g. boschtuin in den Botanischen tuin, 

 eenigszins in die richting te werken. Het terrein dat daar- 

 voor moest dienen, was in jaren niet bewerkt, het was 

 dan ook allesbehalve vruchtbaar. Er stonden wat boomen 

 op, die wij lieten staan, plantten er nog meer snelgroeiende 

 bij, zoodat het geheele terrein weldra voldoende schaduw 

 had. Het werd verdeeld in een aantal lange en breede 

 vakken, de grond daarvan werd eerst diep, en daarna nog 

 eenige keereu oppervlakkig bewerkt en met blad bedekt. 

 Het van de boomen vallende loof bleef liggen en waar 

 onvoldoende was, werd er nog wat bijgebracht. In kor- 

 ten tijd ontstond er een humuslaagje, terwijl de grond 

 vrij poreus bleef. Men kon het nuttige werk der aard- 

 wormen spoedig bemerken, aan de talrijke eigenaardige 

 hoopjes zwarte aarde, die zij aan de oppervlakte brachten. 

 En nu groeien er de meeste schaduwlievende gewassen 

 uitstekend. 



De bodem verkeert in een geheel anderen toestand dan 

 voorheen; het bezwaar is, dat er nog al eens in geloopen 

 wordt, om de planten van dichtbij te bezien, te snoeien 

 of om andere reden, daardoor wordt de grond vast en moet 

 met den patjoel weer opengewerkt worden. 



Het is altijd een kwestie geweest of men tusschen de 

 boomen het onkruid moet laten staan en het kort afsnijden, 

 of den bodem altijd schoon van onkruid moet houden. 

 Voor en tegen beide werkwijzen is veel gezegd en ge- 

 schreven. Hier bij ons is het groote bezwaar dat in het 

 eerste geval de bodem zich weldra in hoofzaak met gras 

 bedekt en wij een dicht grastapijt krijgen. En men is het 

 er vrij wel over eens, dat zulks minder gunstig op den 

 bodem en op den groei der boomen werkte. 



Zoo werd beweerd, en het klinkt volstrekt niet onwaar- 

 schijnlijk, dat de onkruiden, vooral het gras, het voedsel 



