- 119 — 



slagen gescheiden groep. Binnen deze groep kunnen de indi- 

 viduen nog yrij duidelijke verschillen in kleursintensiteit opleveren. 

 Bijvoorbeeld kunnen de hoofdnerven der groote schild vormige, 

 handvormig ingesneden blaren bij de onderscheiden planten dezer 

 groep in kleur uiteenloopen van ongekleurd of zoo goed als onge- 

 kleurd tot duidelijk lichtrood gekleurd; ook in de roodachtige 

 kleur van de jonge bladschijf (buiten de hoofdnerven i, welke kleur 

 bij het ouder worden van de blaren der planten dezer groep ge- 

 heel of bijna geheel verloren gaat (in tegenstelling met de blaren 

 van de planten der roode groep, waarbij de oudere blaren donker- 

 rood l lij ven), bestaat vrij groote variatie. 



Merkwaardige kleursversehillen treden op ten aanzien van de 

 bloeiwijze. Bij het roode type is kelk vau de manlijke en vrouwe- 

 lijke bloemen sterk rood gekleurd; bij de individuen der tusschen- 

 groep daarentegen is deze kelk geheel of nagenoeg geheel onge- 

 kleurd. Het androecium bij Ricinus vangt met een enkelvoudige 

 zuil aan, die zich door telkens herhaalde dichotomieën in een 

 bijzonder groot aantal takken splitst, waarvan de uiterste vertak- 

 kingen eindelijk de helmknoppen voortbrengen : deze dichotomisehe 

 vertakking (dat zijn de tot talrijke vertakte bundels verbonden 

 helmdraden) is nu bij de planten der tusschengroep steeds geheel on- 

 gekleurd, terwijl zij bij de planten der r code groep sterk rood 

 gekleurd is. 



Vergelijkt men de drie groepen op hun productie vermogen, zoo 

 valt het op, dat de vertegenwoordigers der roode groep hierin 

 achteraan staan ; ook was bij deze laatste groep het percentage 

 afgestorven planten grooter dan bij de beide andere groepen, welke 

 onderling een ongeveer gelijke groeikracht vertoonden. Hieruit 

 blijkt, dat de zwakke groeikracht der roode typen ten nauwste 

 verbonden is aan de aanwezigheid van de roode kleurstof. 



In één geval bleek bij tel ing het aantal ongekleurde planten 

 ongeveer gelijk te zijn aan het aantal roode planten, terwijl het 

 aantal roode en ongekleurde planten te zamen nagenoeg overeen- 

 kwam met het aantal planten der tusschengroep. Men verkrijgt 

 dan in deze tweede bastaardgeneratie de verhouding 1:2:1, welke 

 wijst op het speciale geval van ^Mendelen", dat door CoRRExsmet 

 „Zeatypus" werd aangeduid. Hierin zijn niet slechts de planton 

 der eerste bastaardgeneratie, maar ook alle heterozygoten der twee- 

 de bastaardffeneratie intermediair. 



