— 134 - 



ongeveer in seizoen zouden zijn en welker aanwezigheid 

 ter opluistering gewenscht was, kleinere prijzen zouden 

 worden gegeven. Een algemeens tentoonstelling was het 

 dus niet, en daar de programma's slechts in de residentie 

 Batavia verspreid waren, was het nog niet eens een alge- 

 meene tentoonstelling voor deze residentie. 



Toch moesten meer dan 700 inzendingen in de zaal van 

 de sociëteit „Ons Genoegen" een plaats vinden en met 

 wat moeite is die ook gevonden. Hadden we een groo- 

 tere zaal gehad, het dubbele aantal ware eveneens geplaatst. 



Want ontelbaar was het getal der geweigerde inzen- 

 dingen. Toen al vroeg in den morgen bleek, dat er ta- 

 feloppervlak te kort zou zijn, werd begonnen met alle on- 

 gevraagde inzendingen te weigeren, en, naar mate de 

 zaal zich vulde steeds strenger keur op de ingebrachte 

 vruchten toe te passen. Eindelijk moest nog in den loop 

 van den middag een mooie palraengroep, die den achter- 

 wand van de zaal maskeerde, plaats maken Yoor eenige 

 in der haast in elkaar geslagen tafels en al heel spoedig 

 waren ook die overvol. Intusschen bood de zaal, keurig 

 versierd op aanwijzing van den Heer H. J. Wigman Jr., 

 waarin het felle rood van de ramboetans overheerschte, 

 maar ook de schitterende kleuren en het decoratieve uit- 

 erlijk van zoovele tropische vruchten de aandacht trok- 

 ken, een smaakvollen aanblik. Het succes der tentoon 

 stelling scheen verzekerd. 



Maar er dreigde nog een gevaar: de regen, die de be- 

 zoekers misschien thuis zou houden. En wat is een ten- 

 toonstelling zonder bezoekers? 's Morgens, op den dag 

 van de opening, om 'n uur of vijf, toen regende het 

 baksteenen, om zes uur gewoon regenwater; tegen zeven 

 uur werd 't weer beter en druppelde het nog maar wat^ 

 en zoowaar, om klokke acht, bij het binnenkomen van 

 Mevrouw Idenburg, toen was het droog! Maar helder is 

 't die dagen niet geworden, en daarom zijn er in de toch 

 al donkere zaal, geen foto's genomen. 



