— 151 - 



Enkele soorten van dit geslacht komen in onze tropi- 

 sche tuinen wel voor, zij groeien daar tegen boomen aan, 

 dit zijn Ptatyceriiim bij urcntum Chr. (syn. PI. alcicome 

 Desv.) ook wel genoemd: pakoe oenijal (?.) of pakoe oen- 

 tjaal (j.) en Platycerhim coronarium Desv. (syn. PI. hiforme 

 Bl.) ook wel pakoe kadakka (deze naam geldt voor 

 meerdere groots varens). 



De eerstgenoemde soort wordt in Europa aanbevolen 

 voor kamerplant, evenals PI. hifurcatum Chr. var. Hillii 

 (syn. PI. alcircorne Desv. var. Hïllü, sjd. PI. Hillii Moore). 

 Het loof van deze laatste gebruikt men soms alssnijgroen 

 voor groote bouquetten van Dahlia's, Chrysanthen, enz. 



Deze epiphyiischgroeiende' varen bezit twee verschil- 

 lende soorten van bladeren; een verschijnsel, dat zij met 

 vele andere varenscorten gemeen heeft, de onvruchtbare 

 bladeren namelijk hebben een heel anderen vorm dan de 

 vruchtbare. 



Bij de Platyceriums, meer in het bijzonder bekend on- 

 der den naam hertshoornvaren, hertsgewei ofsimbermen- 

 djangan (j.), vindt men: 



ten eerste: nest-, vang- of mantelbladeren, en 



ten tweede: normaal-, geweivormige- of loofbladeren. 



De nestbladeren zijn meestal groot, breed en aan de 

 randen sterk gegolfd, zij drukken zich tengevolge van 

 een eigenaardige prikkelbaarheid met de randen tegen den 

 stam aan, waarop de plant groeit. Is de omvang van den 

 stam niet te groot, dan omvatten zij dien in zijn geheel. 



Deze bladeren hebben een bepaald doel, n.1. om humus 

 te verzamelen, waaruit de plant later haar voedsel kan 

 putten Die humus ontstaat door de afgestorven, oudere 

 bladeren, ook kunnen er door den wind, enz., blaadjes en 

 andere plantendeelen, evenals dierlijke resten in komen, 

 die er worden vastgehouden, vergaan en tot vermeerde- 

 ring van den humus bijdragen. Overigens vormt niet 

 alleen de humus, die zich op de bovenaangegeven wijze 

 heeft afgezet, maar ook de schors zelve, dat is de, wel 



