— 159 - 



Naarmate de plantjes grooter worden moet men het 

 mengsel ook een weinig veranderen, daar niettegenstaan- 

 de men hier met een epiphytische plant te doen heeft, 

 rekening gehouden moet worden met het vermeerderen 

 der wortels aan den voet der nestbladeren. Het grond- 

 mengsel blijft evenwel steeds licht. 



Voor zijne oudere planten gebruikt de heer Fiet een 

 grondmengsel van heidegrond, kleine stukjes houtskool en 

 droge koemest, welke laatste op de weide verzameld wordt. 

 Aan te bevelen is, in vloeibare koemest gedrenkte stukjes 

 turf en wat sphagnum bij het mengsel te voegen. Daar 

 bet vormen van humus tusschen of liever gezegd achter 

 de oude bladeren in serres niet door de natuur kan ge- 

 schieden, moet deze stof er bijgevoegd worden. 



De methode door scheuren, d.i. jonge plantjes van de 

 moederplant af te nemen, is zeer eenvoudig en wordt dan 

 ook meestal toegepast, behalve bij die soorten, welke geen 

 jonge plantjes vormen. Hier is men verplicht sporen uit 

 te zaaien. 



Enkele zeer aan te bevelen soorten zijn: 



1. Platyceiium aldcorne Desv. syn. PI. Ufurcatum C. Chr. 

 Deze soort, ook wel elandshoorn genoemd, is reeds lang 



in cultuur. De plant groeit in het wild in Zuid-Oost- 

 Australië, verder op het eiland Lord Howe en inX. Caledonië. 

 De dunne, kruipende wortelstok is dicht beschubd, daar- 

 aan vindt men de nestbladeren, wier randen zijn afgerond, 

 bol of gegolfd. De opgerichte of uitstaande vruchtbare 

 bladeren staan in bundels van 4 tot 7, zij kunnen eene 

 lengte bereiken van 0.40 tot 0.90 M., en vertakken zich 

 2 of meerdere malen. De bladeren zijn in hun jeugd be- 

 haard. De vruchthöopjes komen aan het einde der laatste 

 bladverdeelingen, zij zijn niet van boven zichtbaar. 



2. Platycerium grande Sm. 



Deze soort komt niet zoo algemeen voor als de vorige, 

 daar de plant geen uitloopers vormt, dus lastiger te ver- 



