— 236 - 



een is met een puntig achterlijf, dat zij voor de verdedi- 

 ging naar boven richt. Dit toch is niet de soort welke 

 ik op het oog heb. De mier met het beweeglijke achter- 

 lijf heet hier de „Semoot Ketrik" en is mij ook bekend. 

 Dit insekt is echter grooter dan de Tritip, doch verder 

 komen beide soorten in bouw veel met elkaar overeen. 



Ook beweert Dr. Roepke, dat de mier de groene luis 

 doet vermeerderen en dat daar, waar de luis optreedt, ook 

 de rups sterk voorkomt en waarschuwt ZEd daarom tegen 

 het aankweeken der mier. 



Ik ben het er volkomen mee eens, dat de groene luis 

 door mieren wordt gekweekt, doch niet door de Semoot 

 Tritip, maar wel door de Semoot Gramang en andere 

 miersoorten. 



In de Cultuurgids van 15 December 1909 wordt als 

 bestrijdingsmiddel tegen de rups aangegeven, de boomen 

 vrij te houden van de groene luis, omdat daar, waar deze 

 voorkomt, ook de rups in sterke mate optreedt. Dit 

 verschijnsel schrijf ik hieraan toe, dat de mier, die de 

 luis fokt, geen beletselen in den weg legt aan de verme- 

 nigvuldiging van de rups. 



Verder is mij ook opgevallen, dat door het bijbrengen 

 van de Tritip de roode mier, die de luis aankweekt, wordt 

 verdreven, zelfs de zoo hinderlijke „Semoot Ngangrang", 

 die ook luizen aanbrengt, wijkt voor de Tritip, zoowel als 

 voor de zwarte cacaomier. 



Dat het zoeken en vernietigen van de rupsen een goed 

 middel is, staat buiten twijfel. Echter wordt meteen de 

 raad gegeven, de larven te laten uitkomen, om de larven 

 van een sluipwesp te behouden, die een groote waarde 

 kunnen hebben in de bestrijding van de rups. Bij een 

 groot aantal gevangen rupsen lijkt mij dit een zeer om- 

 slachtig werk, daar de uitgekomen vlinders van de robusta- 

 rups niet in vrijheid mogen komen. Verder is het nog 

 niet met zekerheid vastgesteld, dat deze sluipwesp nuttig 

 is; ik stel mij voor, dat dit niet het geval zal wezen, daar, 



