- 242 — 



meer die grauwzwarte tint van den grond aantreffen, in 

 ^t W. eerder overgangen naar lateriet. 



Er moet een tijd geweest zijn, na de vorming van dit 

 kalkgebergte, dat de toppen er van boven zee uitstaken, 

 maar de rest nog niet. In dien tijd zijn die toppen, onder 

 den invloed van een ander, regenrijker klimaat, min of meer 

 gelateritiseerd, hetgeen men kan zien aan de roode kleur 

 van den grond; bijv. bij Ledok in de nabijheid van Tjabak- 

 De grond is dan praktisch kalkvrij, en bestaat uit grof of 

 üjn kwartszand met roode laterietklei ^). Het zand maakt 

 den grond physisch gezond, de klei maakt dat hij niet te 

 arm is om bosch te dragen; voor meer intensieven land- 

 bouw moet men van deze gronden echter niet veel ver- 

 wachten. 



Meer dan het bovenstaande durf ik voor heden niet 

 neerschrijven ; monsters, door middel van het Boschwezen 

 verkregen, hebben mij n.l. doen zien, dat hier gecompli- 

 ceerde toestanden kunnen voorkomen, welke mij zeer tot 

 voorzichtigheid manen. 



b. Het Mergelgebergte. 



In hoofdzaak bestaande uit één langen rug, van Oengaran 

 ongeveer via Ngawi tot bij Soerabaja. 



Het materiaal van dit gebergte wordt mergel genoemd, 

 het heeft overeenkomst met kalksteen, maar ook verschillen; 

 Koolzure kalk is niet meer het voornaamste bestanddeel ; 

 soms is de mergel nog wel zeer kalkrijk, tot 70 pCt. toe, 

 maar dikwijls is hij ook kalkarra, tot kalkvrij toe. De 

 hoofdzaak is, dat in de mergels de klei een veel grooter 

 rol speelt, en dat de kwarts veel fijner van korrel is. Men 

 heeft hier dus te doen met een afzetting uit kalmer water, 

 hetzij uit volle zee, op grooter afstand van de kust dan 



^) Het woord ,,klei" wordt hier alleen gebruikt in physisehen zin; 

 d. w. z. ter aanduiding van grondmateriaal, waarin voor 't gevoel geen 

 tastbare-, voor 't oog geen zichtbare deeltjes voorkomen. 



