— 244 



Men ziet weer: het verschil zit niet zoo zeer in de 

 zwaardere buien in den regentijd, als wel in het veel grooter 

 aantal regendagen. 



Zoo treft men dus ook hier de zwarte grondvorming 

 aan, maar deze zwarte gronden zijn rijker aan dat fijne 

 kwartstof, en aan klei; zij neigen dus eerder tot sluiting, 

 tot verzuring, zoodra ergens maar water kan blijven staan. 

 Rijk zijn zij alleen, waar onder eeuwenoud bosch veel 

 humus zich heeft kunnen verzamelen ; onder djati zal dit 

 wel nimmer het geval zijn, aangezien djati, in een klimaat 

 als dit, gedurende den feilen drogen tijd bladerloos staat, 

 en dus de zon met kracht den grond laat blakeren. Fataal 

 zijn ongetwijfeld ook de telkens voorkomende branden van 

 de afgevallen blaren, enz.; dit verschijnsel moet noodwendig 

 den grond verarmen. Als leek zou ik zoo komen tot de 

 gevolgtrekking, dat het behoud van den grond verlangt, 

 dat men tusschen de djati ander hout, liefst altijd in 't 

 blad blijvend hout, moet laten opkomen, of zelfs planten, 

 en verder, dat het zeer in het nadeel van den toch al niet 

 rijken, en physisch zelfs zeer lastigen grond moet zijn, als 

 men het bosch op groote plekken schoon wegkapt, om 



