— 247 -- 



in ons verband hier vermeld ik alleen, dat de couranten 

 van „bruine modderstroomen"schreven, die alles overdekten, 

 en „een gelukkig vruchtbaarmakend bruin slib op sawah's 

 en andere velden achterlieten." Het is duidelijk, dat dit 

 meegesleurde laterietgrond is, en wel voornamelijk humeuze 

 bovengrond. 



De Kloet alleen verkeert door zijne ascherupties in andere 

 omstandigheden. Waarschijnlijk, dat ook hij, indien hij 

 maar lang genoeg werkeloos ligt, zijn kleed van aschlagen 

 in lateriet verandert ; voorloopig hebben we er echter nog 

 rekening mee te houden, dat de bovengrond uit nagenoeg 

 versche efïlaten bestaat. Deze zullen verschillend ver- 

 weeren, naargelang het klimaat verschilt op de verschillende 

 hoogten. Zoo zal in de lateritisatiezone al spoedig een 

 geel- en bruinkleuring der asch plaats hebben, fijnere 

 deelen worden, tenzij er spoedig vegetatie op komt, 

 af- en doorgespoeld, gemakkelijk oplosbare stoffen (kalk, 

 magnesia, kiezelzuur, alkaliën) worden door het overvloe- 

 dige water opgelost, en weggevoerd ; spoedig begint ook 

 het water te opaliseeren door klei, die wat dieper weer 

 neerslaat, daar waar de concentratie aan opgeloste bestand- 

 deelen zóó groot (absoluut altijd nog maar gering!) geworden 

 is, dat deze zweefklei weer moet neerslaan. 



In een lagere, minder regenrijke zone is dit transport 

 van zweefklei nog vooreerst uitgesloten ; daar zijn de con- 

 centraties der opgeloste stoff'en grooter, en ziet men veelal 

 het eerst in oplossing verplaatste kiezelzuur zich afscheiden 

 (meestal als opaal) en zoo allerlei deeltjes aaneen cemen- 

 teeren ; gevolg: hardere banken, hier te lande natuurlijk 

 weer genaamd padas, wadas, enz. *) maar door ons beter 

 te benamen als tuf. Zulke tuflagen kunnen zeer nadeelig 

 zijn voor den plantengroei, wanneer zij betrekkelijk dicht 



*) Deze "woorden padas, wadas, enz. zijn wij nu reeds in drieërlei 

 beteekenis tegengekomen; io als nog niet uiteengevallen lateriet (zie 

 Teysm. XX, blz. 627), 2° als oerbanken, dus met humuszuren als 

 cement (zie Teysm. XX, blz. 681) en nu 3o hier als tuffen, met kie- 

 zelzuur als cement. 



Teysm. XXI. 17 



