— 258 — 



«chiedt als volgt: Door middel van een scherp, puntig 

 mes, meestal uit het scheenbeen van den karbouw ge- 

 maakt, vs^ordt op een afstand van ongeveer 20 c.M. van 

 het ondereinde van den stam voorzichtig een snede in de 

 bovenste bladscheede gemaakt, en wel zoo, dat die blad- 

 scheede gescheiden wordt in 2 deeleu, n.m. één deel, het 

 bovenste van de bladscheede, dat bijna al de vezel bevat, 

 en dat maar een paar m.M. dik is, en een rest, die bijna 

 geen vezels bevat, maar wel het grootste deel van de pulp. 

 Het eerste deel wordt toxie of tuxie genoemd. 



Die rest bevat nog wel eenige vezels, maar die hoeveel- 

 heid is zóó gering, dat het ontvezelen hiervan niet meer 

 loonend is. 



De snede wordt daarna voorzichtig verlengd, en wel 

 zoover, dat de arbeider de tuxie met de hand kan beetvatten. 



De man scheurt daarna met een enkelen ruk de tuxie 

 over de geheele lengte van den stam los. 



Afhangende van de breedte, worden van elke bladscheede 

 op deze wijze 2—4 tuxies gemaakt. 



De tuxie, aan de binnenzijde gezien, mag geen bruine 

 vochtige dwarsstrepen vertoonen, maar moet egaal blank 

 zijn. Vertoont de tuxie bruine dwarsstrepen, dan zal de 

 vezel uit die tuxie bereid, ook die strepen vertoonen, en 

 daardoor minder waard zijn. Is de arbeider, die de tuxies 

 maakt, zijn vak goed machtig, dan vertoonen zich die dwars- 

 strepen nooit. Het maken van de tuxies geschiedt verba- 

 zend snel, en wordt meestal door den trekker zelf gedaan. 



Afhangende van de variëteit der hennep, duurt het lan- 

 ger of korter tijd vóór de tuxies zich beginnen te kleuren. 

 Is die tijd erg kort, zooals bij de Arupan- variëteit, dan is 

 dat zeker een reden, om die variëteit niet te planten. 



Is de vezel niet sterk, dan levert, zooals wel te begrijpen 

 is, het maken van tuxies moeilijkheden op: men krijgt 

 dan n.m. slechts korte linten. 



Zijn al de tuxies van de bladscheede afgetrokken, dan 

 wordt de rest van den stam afgepeld, en weggeworpen. 



