— 260 — 



smalle, gegolfde, enz., evenals dat op Java het geval is ge- 

 weest, en nog is, maar algemeen is men weer terug gekomen 

 tot het rechte, stompe mes. Wel werd met sommige andere 

 constructies eene kleine verhooging van vezelopbrengst 

 verkregen, maar dit ging altijd gepaard met moeilijker 

 ontvezelen, minderen glans van de vezel, enz. 



Het mes, dat nu gebruikt wordt, is van hard staal, en 

 ongeveer 16 c M. breed. De snede is recht, en ongeveer 

 1 — 1,25 m.M. dik. 



De trekker trapt op de voettrede, waardoor het mes 

 gelicht wordt, en legt dan de tuxie, waarvan hij altijd 

 eenen heelen voorraad naast zich heeft liggen, tusschen 

 het mes en het hout, en wel zóó dat de tuxie een hoek 

 van ongeveer 45 graden met het mes maakt. 



De trekker laat daarna de voettrede los, grijpt de tuxie 

 met beide handen, en trekt met een ruk de tuxie door het 

 mes in een richting, loodrecht op het mes. 



Het schuin inleggen van de tuxie heeft ten doel, het 

 trekken minder zwaar te maken. 



Is ongeveer i Meter van de tuxie ontvezeld, dan windt de 

 trekker de vezel om een rond stukje hout, om een beter 

 houvast te hebben. Is de tuxie geheel door het mes ge- 

 trokken, dan wordt het mes nog even gelicht, om ook het ge- 

 deelte, dat de trekker in de hand gehad heeft, te ontvezelen. 



De trekker sorteert de vezel al dadelijk in 2 qualiteiten, 

 €n wel in witte vezel en gekleurde vezel. De gekleurde 

 vezel vormt slechts een gering percentage, en komt van de 

 buitenste bladscheede. 



De gekleurde vezels worden gebruikt om de bossen te 

 zamen te binden. 



De bevolking sorteert de vezel soms in meerdere quali- 

 teiten, en wel door de vezel der verschillende bladschee- 

 den apart te houden. 



Een goed trekker maakt 22 tè of ongeveer UK. G. dro- 

 ge vezel per dag van 10 uur, en maakt dan buitendien 

 nog de benoodigde tuxies. 



