— 261 — 



Als gemiddeld wordt op de ondernemingen aangenomen 

 7 K. G. per trekker per dag. 



Als loon ontvangt de trekker meestal de helft van de 

 bereide vezel, en de volle kost. Hij verkoopt dan zelf de 

 vezel. 



De vezel wordt daarna gedroogd. 



Dank zij het gebruik van tuxies, is de kans dat de ve- 

 zel, die door den trekker gewoon op een hoop wordt op- 

 gehangen, en van tijd tot tijd ingeleverd, verkleurt vóór 

 ze droog is, al heel gering. 



Om te drogen wordt de vezel uitgehangen op bamboes, 

 in een dunne laag. Na 2—3 uur is ze geheel droog. 



Het best is de vezel te drogen in open loodsen in den 

 wind. Algemeen is men van oordeel, dat de in den wind 

 gedroogde vezel van beter qualiteit is dan de in de zon 

 gedroogde. 



De gedroogde vezel wordt naar de pakhuizen getrans- 

 porteerd, en daar tot strengen vereenigd, en die stren- 

 gen met de gekleurde vezel van de buitenste bladscheeden 

 tot bossen vereenigd. 



De vezel wordt op de ondernemingen niet tot balen ge- 

 perst. 



De bossen worden n. m. eerst naar Manila of Cebu ge- 

 zonden, en daar verkocht. De groothandelaars in die plaat- 

 sen laten de hennep sorteeren en in balen persen. 



Het vervoer van de ondernemingen naar Cebu of Ma- 

 nila geschiedt door middel van stoom booten. De vracht 

 wordt berekend per picol, en niet per volume-eenheid. 



B. Machinaal onivezelen. 



In de laatste tien jaar is een ontzaggelijk aantal paten- 

 ten genomen op machines, geschikt om Manilahennep te 

 ontvezelen. 



De meeste van die machines bleken in de practijk zelfs 

 niet aan de laagste eischen te voldoen, en eerst in den 

 allerlaatsten tijd is het gelukt eenige machines te con- 



