— 359 — 



regentijd eu drogen heeten Oostraoeson. Maar men denkt 

 onwillekeurig ook aan een ouden nioerasgrond. Met reden ? 



Het is altijd vreemd, wanneer een rivier zoo maar 

 pardoes door een bergrug heenstroomt ; zoo gaat dat 

 dan ook niet. En nu de hypothese, (niet van mij, maar 

 reeds lang door anderen uitgesproken i)) : Mogelijk is het, 

 dat eenmaal de Solorivier voorbij Ngawi onveranderd 

 O.-waarts stroomde, en zich vereenigde met de Brantas, 

 zoodat destijds wel een enorme rivier in straat Madoera 

 moet zijn uitgevloeid. Maar op zekeren dag werkte de 

 Wilis een groeten rug van uitwerpselen N.-waarts, den G. 

 Pandan te gemoet, en sloot daardoor de Solorivier af. Het 

 water achter den dam begon te stijgen, en in korten tijd 

 vormde zich een meer met voortdurend stijgend niveau, en 

 toenemend oppervlak. Hoe ver dit meer zich W. uitstrekte, 

 durf ik niet zeggen, maar Z, zeker ook een heel eind Ma- 

 dioen m. Totdat natuurlijk het water ergens over het laagste 

 punt heen liep, en van toen af een afwatering uitschuur- 

 de; dit is dan de weg door de mergels van Ngawi tot 

 Ngloewah. Dat uitschuren geschiedde evenwel niet zoo 

 maar op eens; daar is veel tijd voor noodig geweest. In 

 dien tijd is dan het niveau van het veronderstelde meer 

 langzaam aan gedaald, het wateroppervlak heeft zich lang- 

 zaam aan teruggetrokken, hier en daar plassen en moe- 

 rassen achterlatende. Aldus zou zich het voorkomen van 

 zwarten, voormaligen rawah-grond ongedwongen laten ver- 

 klaren. Noodzakelijk is het echter niet, naar deze ver- 

 klaiing te grijpen; zoo als gezegd, is 't mogelijk dat de 

 zwarte grond zijn ontstaan uitsluitend aan de verweerings- 

 wijze 4 te danken heeft. 



Wanfieer het stuk vlakte van Solo tot Ngawi betrek- 

 kelijk weinig opbrengt, zoo is dat niet alleen aan den 

 grond te wijten, want deze is, hoewel niet rijk, toch matig 

 vruchtbaar; het is vooral watergebrek, of liever de moei- 

 lijkheid, deze streek geregeld en goed te bevloeien, welke 



i) Zie Verbeek en Fenneraa. — pag. 238. 



