— 363 — 



stelling in aanmerking te nemen. Uit het latijn is nog 

 het woord lutum beschikbaar, hetwelk zich vrij wel dekt 

 met slijk, modder, of met het maleische woord loempoer. 

 Ik stel dus voor, (mijn voorstel gaarne voor beter opge- 

 vende!), om te noemen: 



lutum = de fijne bestanddeelen van den grond, waar 

 nog geen naam voor is; onafhankelijk van hun che- 

 mische samenstelling; door duitsche schrijvers „Fein- 

 stes", „Rohton", of ook „Schlamm" genoemd; de 

 Franschen spreken van „des limons", het Maleische 

 woord is „loempoer." 



klei = het verweeringsprodukt vnn sommige silikaten, 

 de stof, welke de plasticiteit veroorzaakt. Duitsch-, 

 „Ton"; fransch „argile," maleisch „lempoeng." 



Zoodoende komen op één lijn te staan, als zijnde gelijk- 

 soortige begrippen: 



grint — zand — stofzand — stof — lutum; 



en evenzoo: kwarts — magneetijzer — humus — klei. 



„Lutum" heeft tegen, dat 't een vreemd woord is; maar 

 „humus" was dat ook eenmaal, en dat heeft toch ook 

 burgerrecht gekregen; bovendien zal het internationaal in 

 't voordeel zijn tegenover een zuiver hollandsch woord. 

 Verder leent het zich zeer goed tot afleidingen: men kan 

 gemakkelijk spreken van luteuzen grond, daarmede be- 

 doelende een grond met veel fijne bestanddeelen. En zoo 

 zijn er roode laterietgronden, die tot nog toe roode klei 

 of bergklei heetten, maar die men van nu af aan, n.m. 

 besch. m., juister rood kleiarra laterietlutum zou kunnen 

 noemen, terwijl ons uitgangspunt, de z.g. zware klei van 

 Demak nu lutum, en wel „niergellutum" zou worden, ter 

 aanduiding van een zeer fijnen grond met klei en kalk 

 als bestanddeelen. 



Deze vlakte levert ernstige kultuurmoeilijkheden; de 

 mislukkingen van den rijstoogst zijn talrijk. Katoen schijnt 

 op dezen zwaren grond goed te gedijen, maar ook niet 

 overal. Mogelijk, dat een onderzoek naar de verhouding 



