— 419 — 



Schiereiland en Borneo; de planten, afkomstig van deze 

 laatste vindplaats, schijnen donkerder gestippelde kroon- 

 bladeren te hebben. 



Deze soort wijkt nog al van de andere af, zij vormt 

 een langen stengel, waaruit vele dunne wortels komen ; 

 op vrij groote afstanden draagt zij schuin opstaande rolronde 

 bladeren, welke ongeveer zoo dik als de stengel zijn. 



Aan beide zijden bij den voet van ieder blad ontspringen 

 één, meest twee dunne worteltjes. 



De bloemtrossen, die zich ontwikkelen tegenover de 

 bladeren, dragen bij sterke planten ongeveer 16 bloemen, 

 welke zich na elkaar openen; ze zijn groot, teer en duren 

 slechts twee dagen, daarom vindt men aan één tros nooit meer 

 dan twee geopende bloemen. Dit korte duren van de 

 bloemen is zeker omdat zij geregeld bevrucht worden ; de 

 afgesneden bloemen blijven veel langer goed. De bloemen 

 zijn paars-rose van kleur en verbleeken den volgenden 

 dag tot wit. De planten verlangen dus een vochtige en 

 zonnige plaats. Kweekt men ze in potten, dan dient men 

 de potten tot op de helft met steenen te vullen, daarop varen- 

 wortels en houtskool met mos; door middel van een paar 

 stokken, waaraan de wortels zich vast hechten, worden zij 

 staande gehouden, de potten moeten echter voortdurend nat 

 blijven. Een vochtige omgeving, waar zij veel zon krijgen, 

 is wel de beste plaats voor deze soort. 



3. Vanda lamellata Lindl. 



Deze plant is in 1837 op de Philippijnen gevonden. 



De bladeren zijn kleiner dan die van tricolor, de oksel, 

 standige, losse bloemtrosseu zijn lang, staan rechtop, en 

 de bloemen, die kleiner zijn dan de vorige, openen zich 

 bijna alle te gelijk. 



De kleur der kelk- en kroonblaadjes is licht geel met 

 groote en kleine bruine vlekken, het labellum is eveneens 

 licht geel met rood-bruine streepjes, de spoor is zeer kort. 



De bloemen hebben geen geur. 



