— 430 — 



uiteenloopen, maar hierin overeenkomen, dat ze alle bui- 

 tengewoon rijk zijn. 



Door dit laatste was men ook genoodzaakt, het denkbeeld 

 te laten varen, dat alle diersoorten, die hier door de wet 

 behooren te worden beschermd, daarin met name moeten 

 worden genoemd, zooals in de Hollandsche wet het geval 

 is. Dit toch zou leiden tot het voorkomen, in de ordon- 

 nantie, van bladzijden-lange lijsten van wetenschappelijke 

 namen, waaraan men in de praktijk niets hèe(t, en van 

 even lange lijsten van inlandsche namen, die veelal onbe- 

 trouwbaar en onzeker zijn en aanleiding zouden geven 

 tot allerlei verwarringen en vergissingen. 



Naast den, van den aanvang en terecht gestelden eisch, dat 

 de ordonnantie een algemeene moest zijn, voor geheel Ne- 

 deriandsch Indië geldig, trad nu als tweede eisch, dat het 

 mogelijk moest zijn, naar gelang van behoefte, haar door 

 ampliaties in verband met plaatselijke toestanden, voor 

 een bepaald gewest of onderdeel daarvan aan de aldaar te 

 stellen eischen te doen beantwoorden. Als derde, dat 

 het aantal dieren, dat met name door haar wordt genoemd, 

 zoo gering mogelijk zou zijn en bij voorkeur algemeen 

 bekende diervormen zou betreffen. 



Het antwoord op de vraag, welke dieren het meest al- 

 gemeen bekend zijn, kan niet anders luiden dan: diegene, 

 waarvan men het meest last en schade ondervindt, dus in het 

 algemeen de schadelijke, en diegene, waarop het meest 

 wordt gejaagd, hetzij tot genoegen, hetzij voor handels- 

 doeleinden. Het lag dus voor de hand, de ordonnantie 

 zóó in te richten, dat deze beide groepen daarin meer in 

 bijzonderheden werden omschreven. 



Gaat men dus uit, zooals ook is geschied, van het be- 

 ginsel, dat de zoogdieren en de vogels in het algemeen 

 beschermd moeten worden, dan kan men in de eerste 

 plaats eene uitzonderingslijst maken (de lijst A van 

 Staatsblad 1909 No. 594.) voor de dieren, die uit oeconomisch 

 oogpunt geen bescherming verdienen, waarbij dan kunnen 



