— 493 — 



<3at de schimmelcultuur bij de zoo lastige kweekiDg van 

 Orchideeën uit zaad, niet altijd en niet overal de ver- 

 wachte resultaten gaf, en het ontbrak niet aan practici, 

 die verder weinig waarde aan de onderzoekingen van 

 Bernaed hechtten. 



In werkelijkheid heeft Beenard vele raadsels opgelost, 

 er blijft echter nog veel onduidelijk, en wij hopen en 

 mogen verwachten, dat nadere onderzoekingen ons nog 

 veel zullen leeren en nog vele geheimen ontsluieren, die 

 aan het leven der Orchideeën verbonden zijn. 



De systematische plantkunde heeft ons bekend gemaakt 

 met den grooten rijkdom der geslachten, soorten en ver- 

 scheidenheden van de Orchideeën. Het is nu de beurt 

 aan de biologie en de physiologie om ons meer met de 

 geheimen van het leven dier planten bekend te maken. 



De zoo talrijke gewassen, die wij thans onder den 

 naam van Orchideeën samenvatten, komen alle daarin 

 overeen, dat in hunne bloemen de mannelijke en vrouwe- 

 lijke geslachtsorganen tot een zuiltje samengegroeid zijn, 

 de z. g. sterapelzuil. 



Zooals we boven reeds gezegd hebben, bestaat verreweg 

 het grootste deel der Orchideeën uit epiphyten; toch zijn 

 er ook nog al, die in den bodem groeien. Men rekent 

 hiertoe de meeste Cypripedium's, Disa's, enz. terwijl het 

 van sommige soorten uit de geslachten Phajus, Coelogyne, 

 Lycaste en Anguloa, onzeker is of zij tot de abrdbewoners, 

 dan wel tot de epiphyten gerekend moeten worden ; weer 

 andere zijn alle epiphyten, o.a. Cattleya, Laelia, Oncidium, 

 Dendrobium, Vanda, enz. Laatstgenoemde behoeven niet 

 altijd op boomen te groeien, men treft ze soms aan op 

 naakte rotsen, waar ze dikwerf weelderio; groeien. Van 

 vele Cattleya's, o. a. van C. Gigas, C. labiata, C. Trianae, 

 en ook van Oncidium macranthuni is het bekend, 

 dat zij op hunne groeiplaatsen gewoonlijk op boomen, 

 maar toch ook wel op den grond voorkomen. Er komen 

 dan echter verschillen in den vorm voor ; zoo hebben die 



