— 551 — 



door een donkergekleurde, gomachtige ma?sa in de cellen 

 en vaten veroorzaakt. Vooral het vaat- en zeefgedeelte 

 van den stam zijn door deze gomachtige massa verstopt, 

 en het is begrijpelijk, dat door deze verstopping de hooger 

 gelegen gedeelten van de plant niet genoeg water kunnen 

 krijgen, en verdorren. 



De schimmel vormt onder de schors twee soorten van 

 vruchtlichamen, namelijk Pycniden en Peritheciën. Deze 

 vruchtlichamen komen later, wanneer de schors openbarst, 

 te voorschijn, en zijn dan met een loupe zichtbaar. De 

 pycniden (de lagere vruchtvorm) treft men groepsgewijze 

 aan, de peritheciën (de hoogere vruchtvorm) daarentegen 

 staan afzonderlijk. 



De pycniden zijn bolronde gesloten zwarte lichamen, 

 die eerst wanneer zij rijp zijn, zich openen; hun grootte 

 is verschillend. De sporen in de pycniden, de conidiën, 

 zijn een- of meercellig en steeds ongekleurd; hun lengte 

 bedraagt 18—22 /c^, de breedte 8—10 ,a. 



De peritheciën zijn kleine fleschvormige lichamen, even- 

 eens zwart van kleur; hun wand is dik, hun grootte af- 

 wisselend. Binnen in het perithecium vindt men een 

 groot aantal sporenblazen of asci, en steriele hyphen, de 

 paraphysen. De asci zijn 25—30 (/. lang en bevatten 8 

 sporen. Deze zijn kleurloos en ongeveer 10—12 ,a lang 

 en 6 — 8 ,a breed. 



De schimmol kon in reinctiltuur gekweekt worden. 

 Als voedingsbodem werd een afkooksel van koffiehout 

 met 2 pCt. Agar en een weinig rietsuiker gebruikt. Op 

 dezen kunstmatigen voedingsbodem ontwikkelden de pycni- 

 den zich tamelijk vlug, daarentegen de peritheciën nooit. 



Deze ontwikkelen zich, zoover ik nu beoordeelen kan, 

 alleen op den stam van de koffieplant. 



Infectieproeven. 

 Het parasitisch karakter van de schimmel kon eerst 

 door infectieproeven bewezen worden. Dit geschiedde 

 op de volgende manier: 



