— 586 — 



der normale omstandigheden, dus bij hernieuwde overdek- 

 king met plantengroei, zeer waarschijnlijk weer verloren 

 gaan. 



Het komt mij voor, dat het noodig is, voor deze witte 

 verweeringsmassa een eigen woord in te voeren, gelijk 

 men voor lateriet ook heeft gedaan. In Europa spreekt 

 men van loodzand, ook een verweeringsprodukt van aller- 

 lei herkomst, maar onder bepaalde condities van tempe- 

 ratuur, vochtigheid, luchtgebrek, plantendek, zich vormen- 

 de. Lateriet beteekent baksteenachtig; loodzand bevat 

 geen lood, maar is alleen grauwwit als lood. Naar de 

 kleur zou men nu hier kunnen spreken van: 



niviet = (aardachtig) gesteente, wit als sneeiuv; of 



lactiet= „ „ , wit als melk. 



Maar men kan ook — en dit is wellicht meer aan te be- 

 velen—sterker den nadruk leggen op de vormingswijze, en 

 de massa noemen: 



pallesciet = verbleekt, bleek geicorden, (aardachtig) gesteente. 



Wie een beter woord voor de verweeringsmassa (3)*) weet, 

 zal mij zeer verplichten door mededeeling daarvan te doen ! 

 Maar noodig is het, dunkt mij, zeker, om het begrip in 

 een vast woord vast te leggen. Ook den gelen iateriet (2) 

 zou ik, ter kortere onderscheiding van den rooden la- 

 teriet (I) een eigen naam willen geven; naar de gele 

 kleur zou men kunnen zeggen: 



flaviet = geele (aardachtige) massa; 

 maar met 't oog op het feit, dat de gele kleur te dan- 

 ken is aan 't feit, dat het ijzer grootendeels niet als 

 oxyd, maar als hydroxyd voorkomt, is 't ook mogelijk, 

 van hijdrolateriet te spreken. 



Intusschen keeren wij terug tot de grondbeschrijving. 

 Het lagere gedeelte der pallescietgronden, en het hoogere 

 vaa de hydrolateriethellingen, zijn, alhoewel rijk aan lutum 

 (zie blz. 363), beide poreus genoeg — dank zij hun humus- 

 gehalte, aangevuld door bemesting met stalmest, — om een 



*) Zie vorigen Jaar^:. blz. 499. 



