— 588 — 



tot uitvoerige beschouwingen; men kan er nagenoeg al 

 het vroeger gezegde over vulkanische hellingen enz. op 

 toepassen, en mag dus overal beneden rooden lateriet, 

 hoogerop meer bruinen en gelen hydrolateriet en bovenop 

 wellicht bleeken pallesciet verwachten. Daarbij zal het 

 humusgehalte tevens van beneden naar boven toenemen 

 en dus den bovengrond, eerst rood zijnde, hoogerop bruin, 

 en eindelijk donkerbruin tot zwart kleuren. 



Het water, komende van deze hellingen, is prachtig be- 

 vloeiingswater. In 't algemeen niet overmatig slibhoudend, 

 tamelijk rijk aan opgeloste plantenvoedingsstoffen, en ge- 

 regeld vloeiende. Dit alles verandert evenwel bij ontwou- 

 ding der berghellingen: dan wisselen tijden, arm aan water, 

 plotseling af met bandjirs, die zooveel slib meebrengen, 

 dat het bevloeien met dit water geen voordeel meer is; 

 want bandjirslib mag in sommige streken goed, en zelfs 

 beter zijn dan slib van laag water, — wanneer de rivieren 

 van lateriet-terrein komen, hetwelk reeds eenigen tijd 

 ontwoud is, krijgc men beneden op zijn sawahs ingeval 

 van bandjir niet veel meer dan een voedsel-arme ophooging. 

 Daarom ligt in het bosch op de berghellingen de waarde 

 van het produktieve bouwland der vlakte. 



Hiermede zijn wij genaderd tot de bespreking van 



2. De Noordkuststreek 



tusschen Cheribon en Semarang. Bijna overal kan men 

 van af de kust landwaarts in terrassen onderscheiden, soms 

 één, soms zelfs twee boven elkaar; daarachter liggen dan 

 eerst de bergen. Deze terrassen zijn te danken aan ver- 

 schuivingen in de saamgeknepen aardkorst; dit verschijnsel 

 is min of meer te vergelijken met de verbrokkeling van 

 een ijskorst, wanneer een sterke stoomboot door een hol- 

 landsche gracht gaat; dan ziet men ook hier en daar langs 

 de scheuren verschuivingen der schotsen, en glijden deze 

 soms gedeeltelijk op en onder elkaar. Zulke terrassen ge- 

 ven een eigenaardig uiterlijk aan het landschap; de rivie- 



