— 627 — 



Zoo sterven velen, zonder dat aan misdaad gedacht wordt. 

 Met ditzelfde middel vergiftigen de inlanders elkanders 

 sapies, door de ranken van den bengkoan arlistig te men- 

 gen onder het juist zoo uitziende loof van de gewone 

 katjaog tjina." 



Het laatste gedeelte van dit relaas, dat nl. inlanders 

 somtijds uit vijandschap elkanders vee met bangkoewang 

 zouden vergiftigen, heb ik meermalen gehoord, en ook wel, 

 dat koeien of paarden wel eens bij vergissing bladeren enz. 

 van bangkoewang zouden eten, en dat daardoor in den 

 bangkoewang-tijd veel ziekte en sterfte onder het vee 

 zou voorkomen. 



De veearts Fischer vermeldt in Veeartsenijk. Bladen 

 voor N.L XI (1898), blz. 89, van verschillende zijden ver- 

 nomen te hebben, dat „bloemen en bladeren van b. voor 

 paarden vergiftig waren ; anderen zeiden, dat enkel de 

 zaden de eigenschap bezaten om bij matig gebruik toxische 

 verschijnselen te doen optreden. Het grootste deel der waar- 

 nemers deelden geen waargenomen verschijnselen mede, 

 men sprak alleen van „het paard was vergiftigd door 

 bangkowang." Eén waarnemer slechts had opgemerkt, 

 dat bij vergiftiging door b. klem optrad. 



Naar aanleiding van deze berichten nam F. eenige proe- 

 ven op een klein, 14-jarig paardje. Hij schrijft dienaangaan- 

 de het volgende : 



„Alhoewel de voedingstoestand van het dier verre van 

 gunstig was en een beperkte hoeveelheid gras werd ge- 

 voederd, kostte het zeer veel moeite, de met gras gemeng- 

 de fijn gehakte bladeren, bloemen of vruchten door het 

 dier te doen eten. 



Bij het op deze manier toedienen der vruchten moest ik 

 zelfs het 24 uui doen vasten alvorens het voedsel genut- 

 tigd werd. 



De hardheid der stelen, peulschillen en zaden was zeer 

 hinderlijk aan het kauwen en 't is dan ook m. i. aan 



Teysm. XXI. 41 



