— 633 — 



stelling, dat het deze stof zijn zal, die ook in de bladeren 

 het vischdoodend beginsel vormt. 



Er werd nog, in blad en zaad, een opzettelijk onderzoek 

 ingesteld naar blauwzuur, een vergift, dat in vele planten 

 voorkomt, en naar alkaloïden. Beide bleken afwezig. 



Thans moest nog worden nagegaan, in hoeverre zaad 

 en bladeren ook voor andere dieren dan visschen vergif- 

 tig zijn. 



Vooraf zij opgemerkt, dat beide in zwakke mate walge- 

 lijk smaken en — vooral de zaden — een eenigszins bijtende 

 werking uitoefenen in den mond. 



Twee honden kregen resp. 5 gram poeder van droog 

 zaad en een gelijke hoeveelheid poeder van droog blad 

 — boven kalk gedroogd — , met hun voedsel gemengd : door 

 beide werd spoedig alles uitgebraakt. De volgende dagen 

 werd telkens wat minder van de plantenpoeders gegeven, 

 tot 0.5 gram van ieder toe, doch steeds met hetzelfde resul- 

 taat. De dieren werden intusschen uiterst wantrouwig, en 

 het leverde meer en meer moeielijkheid op, hen zelfs geringe 

 hoeveelheden bangkoewang, hoe ook gemaskeerd, te doen op- 

 nemen. 



Zoowel het zaad als de bladeren schijnen derhalve een 

 bestanddeel te bevatten, dat, bij honden in de maag ge- 

 bracht, een storeuden invloed uitoefent. Nu valt hieruit 

 nog niet veel te besluiten. Honden braken zeer licht. 

 Dat die bijzonderheid de proefdieren in dit geval bescherm- 

 de tegen een ernstiger vergiftiging, is zeer goed mogelijk, 

 maar staat nog niet vast. 



Andere proeven werden nu genomen op twee kleine 

 bokken, nl. op den éénen met zaad, op den anderen met blad. 



Het zaad werd fijngestampt en met brood samengekneed. 

 Den eersten dag werd, terwijl geen ander voer verstrekt 

 werd, dit voedsel bij tusschenpoozen in kleine hoeveel- 

 heden genomen zonder zeer grooten tegenzin, ofschoon 

 de bijtende smaak wel scheen te hinderen ; 2.25 gram zaad 

 ging op die wijze naar binnen, zonder waarneembare ge- 



