— 635 — 



Op dergelijke wijze als met het zaad gehandeld was, werd 

 nu getracht, van het blad een grootere dosis toe te dienen, 

 door nl. poeder van boven kalk gedroogd blad, met brood 

 gemengd, te geven. Den eersten dag werd echter slechts 

 5 gram bladpoeder bij kleine hoeveelheden opgenomen. 

 Een dergelijke proef werd den tweeden dag met versch 

 blad genomen, waarvan echter niet meer dan omstreeks 

 25 gram naar binnen ging. 



Beide dagen bleef het dier normaal. Den derden dag 

 werd ongeveer 12 gram bladpoeder, gelijk staande met 

 ■Az 60 gram versch blad, op dezelfde wijze ingegeven. Deze 

 dosis veroorzaakte vergiftigingsverschijnselen, geheel over- 

 eenkomende met die, welke bij de vergiftiging met zaad 

 — zie boven — werden waargenomen. Ook hier bleek, na 

 het herstel, een zoodanige afschuw van bangkoewang-blad 

 te zijn ontstaan, dat geen hoeveelheid van eenig belang 

 meer kon worden toegediend. 



Na enkele dagen werden aan beide proefdieren versche 

 bangkoewang-peulen te eten gegeven. Na er even op 

 gekauwd te hebben, namen zij van dit voedsel verder 

 geen notitie. 



Voorts werd nog op een paar Cavia's geëxperimenteerd. 

 Het troebele waterige aftreksel, door stampen met koud 

 water uit 0,5 gram bladpoeder verkregen, bij een Cavia 

 onder de huid gespoten, had binnen het half uur den dood 

 ten gevolge. De uitwendige verschijnselen waren ver- 

 lamming en moeielijke, schokkende ademhaling. Een ge- 

 lijke dosis, die vooraf met kiezelaarde geschud en daarop 

 helder afgefiltreerd was, veroorzaakte geen intoxicatie. 

 "Waarschijnlijk is dus ook hier niet een opgeloste stof, 

 maar de onopgeloste, in het water gesuspendeerde zelf- 

 standigheid — vermoedelijk pachyrrhizid — het toxisch be- 

 standdeel. 



Een andere Cavia stierf ± | uur na onderhuidsche 

 inspuiting van het aftreksel van 0.25 gram zaad. 



Ten slotte had Dr. de Blieck nog de vriendelijkheid, 



