— 636 — 



eenige proeven voor mij te nemen op een koe. Eerst 

 werden het dier versche bladeren van bangkoewang voor- 

 gezet, het verkoos er echter niet van te eten. Vervolgens 

 werd een praeparaat gemaakt van 100 gram bladpoeder 

 — overeenkomend met omstreeks | kilo versch blad—, 

 door dit tweemaal met koud water langdurig te stampen 

 en telkens sterk uit te persen, en daarna dezelfde be- 

 werking éénmaal met heet water te herhalen; het aldus 

 verkregen troebele vocht werd de koe ingegeven ~ zonder 

 andere verschijnselen van vergiftiging in het leven te 

 roepen dan eenige temperatuursverlaging. 



Hetzelfde dier kreeg een paar dagen later een drank 

 in, die, op gelijke wijze als zooeven bij de bladproef be- 

 schreven, uit 200 gram zaad bereid was. Het vocht werd 

 in twee keeren ingegeven; na de eerste helft waren al 

 spoedig symptomen van vergiftiging waarneembaar, n.1. 

 lusteloosheid, temperatuursverlaging, en opzwelling van 

 den buik. De tweede helft werd een uur later toegediend. 

 De verschijnselen namen nu toe, na korten tijd lag het 

 dier verlamd ter neer, terwijl de ademhaling zeer be- 

 moeielijkt was. De vergiftiging had das groote overeenkomst 

 met die, welke bij bovengenoemde Cavia's werden waar- 

 genomen. Binnen het half uur nadat de laatste helft 

 ingenomen was, bezweek het dier. 



Uit het bovenstaande laat zich nu het volgende afleiden. 



Bangkoew^ug-knollen zijn niet vergiftig, ook niet in 

 onrijpen toestand of tijdens de vorming van uitloopers. 



Ba^ngkoewdiUg-bladeren zijn, hoewel in veel geringer mate 

 dan de zaden, vergiftig voor visschen, vermoedelijk ten 

 gevolge van een gehalte aan pachyrrhizid. Voorts is on- 

 getwijfeld in de bladeren zoowel als in de zaden een stof 

 voorhanden, die, onder de huid (of direct in het bloed) 

 gebracht, ook hoogere dieren dooden kan. Er bestaat re- 

 den om aan te nemen, dat deze giftstof insgelijks pachyr- 

 rhizid is. Ook staat het vast, dat inwendig gebruik van 



