— 715 — 



maar de geringste schadelijke of hinderlijke gevolgen werden 

 ondervonden. Wel is echter de invloed op slijmvliezen zeer 

 duidelijk. Houdt men een druppeltje van het melksap b.v. 

 gedurende een minuut in den mond, om het daarna te 

 verwijderen, dan meent men in het eerst, dat een ziltige 

 smaak te constateeren valt, en overigens niets. Eerst na 

 eenigen tijd, een half uur b.v., begint zich in den mond, en 

 allicht ook in den slokdarm, een brandende pijn te ontwik- 

 kelen, die vele uren aanhoudt en wel niet.heel erg hinderlijk 

 is, maar zonder twijfel er op wijst, dat, wanneer men het 

 sap inwendig gebruikte of in de oogen kreeg, zich ernstige 

 verschijnselen zouden voordoen. 



Voor visschen bleek het melksap sterk giftig te zijn. 

 In verdunning 1 : 200.000 veroorzaakte het bij goudvis- 

 schen binnen 2 uren, na een stadium van onrust, bedwel- 

 ming, door den dood gevolgd; een concentratie 1: 500.000 

 werkte niet meer doodelijk. 



Een en ander bewijst, dat de slechte reputatie van het 

 melksap wel overdreven is, maar dat men er zich toch 

 wel degelijk voor in acht moet nemen. 



Wat het werkzaam beginsel betreft, zij hier vermeld, 

 dat een harsachtige stof uit het vocht verkregen werd, die 

 in water fijn verdeeld, een dergelijke uitwerking op vis- 

 schen had. 



De meening, dat de bladeren van deze Ex:o€caria tot het 

 bedwelmen van visschen bij de vischvangst zouden kun- 

 Den dienen, schijnt onjuist. Ik nam proeven met mate- 

 riaal, zoowel uit 's Lands Plantentuin als van de zeekust 

 afkomstig, en vond, dat versch blad, onidaan van het 

 weinigje melksap, dat het bevat, fijn gekneusd en met 

 water gemengd, zelfs bij een gehalte van 1 : 1000 goud- 

 visschen weinig of niet deerde. De opgave van de Lanes- 

 SAN zal dus op een dwaling berusten, indien ten minste 

 de bedoeling is, dat de iJ^rcoecarja-bladeren het eenige 

 bestanddeel van het vischvergift zijn zouden. Want de 

 zeer geringe hoeveelheid melksap, die men er in kan la- 



