— 716 — 



ten, kan het blad bij lange niet zoo vergiftig maken als 

 voor bedoelde aanwending vereischt wordt. 



Excoecaria hicolor Z. et M. 



Van dezen fraaien heester, die vaak als sierplant gekweekt 

 wordt, gebruikt men de bladeren als geneesmiddel — „daoen 

 samhang dara}v\ „daoen rëmek daging'' — . De plant is gemak- 

 kelijk te herkennen aan de bloedroode kleur, die de onderzijde 

 der bladeren vertoont. 



Het lag voor de hand, na de proeven over „boeta-hoeta," 

 nu ook aan de verwante Excoecaria hicolor eenige aandacht 

 te wijden. 



Hetgeen boven voor eerstbedoelde soort gezegd is om- 

 trent den smaak van het melksap en de bijtende werking 

 er van op het slijmvlies van den mond enz, is ook op 

 het melksap van Exc. hicolor van toepassing. De toxiciteit 

 voor visschen bleek bij een proef iets grooter, daar een 

 gehalte van 1 : 500000 nog in een paar uur den dood 

 veroorzaakte. Daarentegen heeft het hlad ook bij deze 

 soort geen beduidende vergiftige eigenschappen. 



Het is inderdaad wel vreemd, dat de twee besproken 

 JEh;coecana-soorten, die toch op het stuk van kwaadaardig- 

 heid elkander weinig toegeven, zoo verschillend beoordeeld 

 worden: de ééne door velen geschuwd als bewerker van 

 allerlei griezeligheden, de andere als een onschuldig gewas 

 aangeplant, althans niet als giftig bekend. Dat het melk- 

 sap van Exc. hicolor., naar het schijnt, nooit ongelukken 

 veroorzaakt, zal wel ten deele hieraan liggen, dat men in 

 het algemeen voor melksap, ook al weet men er niets 

 kwaads van, een zeker respect heeft, hetwelk in dit geval 

 nog wel verhoogd worden zal door de belroode kleur 

 van de onderzijde der bladeren. Ook is de kans om melk- 

 sap in de oogen te krijgen bij een rijk vertakten sierhees- 

 ter heel wat geringer dan bij een boom met naakten stam 

 in de rimboe, waar men zich somtijds al kappende een 

 weg moet banen. Met dat al kan het geen kwaad, dat 



