— 748 — 



was, wat hij tegenwoordig is, heeft de vlakte echter weer het 

 lot gedeeld van de vroeger beschreven vlakten van de 

 Serajoe, van Malang, enz.; de vlakte is een tijd lang een 

 meer geweest. 



Daar de afsluiting van den oorspronkelijken afloop ver- 

 moedelijk door één of meer katastrophes tot stand kwam, 

 zal ook de overgang der vlakte tot een meer wel zeer 

 snel hebben plaats gehad; één regentijd is misschien on- 

 voldoende geweest, maar een paar zullen den beker, de 

 vlakte, wel tot den rand hebben gevuld. Daarop volgde toen 

 natuurlijk weer het overloopen over den laagsten drempel, 

 gevolgd door een geleidelijk inschuren, al dieper en dieper, 

 totdat eindelijk het meer als zoodanig v^eg was, en behalve 

 droog land, vele groote moerassen overbleven. Zoo was 

 de toestand nog ongeveer 50 jaar geleden. Waarom moe- 

 rassen? en waarom liep niet alles droog? do Tjitaroem 

 loopt toch in haar nieuwe bed diep genoeg ! 



Als men zich indenkt in den feitelijkeii toestand, on- 

 middelijk na het ontstaan van het meer, dan moet men 

 wel tot de voorstelling komen, dat de bodem, eerst zeer 

 zwak trechtervormig naar de oorspronkelijke Tjitaroem 

 toe, en bedekt met een overstroomd plantenkleed, zachtjens 

 aan, zéér geleidelijk, is gaan uitzakken, zoodanig, dat er 

 van de vroegere hellingen niet veel meer overbleef. Ieder 

 weet, dat hellingen, die zich droog kunnen handhaven, 

 gaan verzakken, zoodra zij onder water komen; zoo 

 ook hier. 



De vegetatie moet in denzelfden zin hebben gewerkt. 

 Toen n. 1. het meer langzaam aan kleiner, en steeds on- 

 dieper werd, moet de vegetatie van den kant af, naar 

 het midden toe zijn voortgeschreden, en toen eindelijk 

 het meer overal ondiep genoeg was, heeft zich het rawah- 

 bofcch er geheel van meester gemaakt, en het geheel in 

 een rawah, een moeras, of wellicht beter : een complex 

 van moerassen veranderd. Op deze moerassen kwamen 

 nu van de omringende bergen de rivieren uit, wel allerlei 



