— 767 — 



in de nabijheid van Londen; vandaar de naam Engelsche 

 stijl. Brown legde in en na 1750 zeer veel tuinen in dien 

 stijl aan en maakte ook veel reclame voor dezen aanleg. 

 Omstreeks 1800 begon men in de groepen te werken met 

 verschillende kleuren. Omstreeks 1850 was de Engelsche 

 stijl ook op het vasteland van Europa ingeburgerd. 



Een nog meer terugkeeren tot de natuur deed uit den 

 Engelschen stijl den onregelmatigen stijl ontstaan. Bij 

 dezen stijl, die in de laatste jaren al meer en meer veld 

 wint, is voor goed gebroken met de idee, dat de tuin een 

 voortzetting moet zijn van den bouwstijl van het huis. 

 Men zou kunnen spreken van den stijUoozen stijl. De 

 bloemperken vervallen geheel bij consequente doorvoering 

 van den onregelmatigen stijl; de bloemgroepen moeten 

 met de boom- en heesterpartijen een geheel uitmaken. 

 De tuin moet een geheel zijn en niet bestaan uit een aan- 

 tal groepjes, paadjes, perkjes, enz. De vormen, die men 

 terugvindt in de onderdeelen, zijn geheel aan de natuur 

 ontleend. 



Welken stijl zullen icij liezen bij het 

 aanleggen van een tuin? 



Op het eerste gezicht zou men zeggen, dat dit enkel 

 -een kwestie van smaak is: A houdt meer van den regel- 

 matigen stijl, B meer van den landschapstijl, C prefereert 

 den onregelmatigen stijl (de oudere tuinstijlen kunnen 

 we buiten rekening laten, daar deze alleen maar meer 

 gebruikt worden als historische merkwaardigheden). 



Zoo eenvoudig is bij nader inzien het antwoord echter 

 niet. Bezit men slechts een klein hoekje grond, waarvan 

 men zooveel mogelijk wil profiteeren, dan is een groep in 

 natuurstijl (onregelmatigen stijl) het meest aan te bevelen, 

 wijl men op deze wijze op een kleine oppervlakte heel 

 wat verschillende soorten van zaadbloemen en heesters tot 

 een harmonisch geheel kan vereenigen. Het kleinste plekje, 



