— 774 — 



Het beste doet men dit door er een dekplantsoen voor 

 te plaatsen. Heel vaak wordt het ook geprobeerd met 

 klimplanten, doch dit is minder aan te bevelen, daar de 

 meeste klimplanten onder niet voldoende dicht blijven, 

 bovenop den muur te vol worden in verhouding tot de 

 zijkanten, en de muur zelf niet onderhouden kan worden. 



De Wegen. 



Zonder twijfel dragen de wegen in den tuin veel bij tot 

 meer of minder slagen van een aanleg. Daarom dient ter- 

 dege overwogen te worden, hoe en waar men wegen zal 

 aanleggen. De richting van de wegen moet zoo zijn, dat men 

 als van zelf geneigd is, de wegen te blijven volgen om het 

 spoedigst zijn doel — in dit geval het buis, den uitgang, een 

 mooie plek, een prieel, enz. — te bereiken. Dientengevolge 

 zijn we verplicht, de wegen zoo kort mogelijk te maken. Deze 

 kortheid mag echter niet ten koste van de sierlijkheid gaan, 

 de paden en wegen moeten een gelijkloopende en zachtver- 

 anderende lijn blijven vormen. Zonder besliste noodzake- 

 lijkheid mag een weg niet plotseling van richting veranderen. 



Het is wel eens moeilijk, bovengenoemde eischen (sier- 

 lijkheid en kortheid) met elkaar in overeenstemming te 

 brengen, en vaak zal men aan beide wat moeten opof- 

 feren, wil men tot een oplossing komen. De wegen moeten 

 zoo snel mogelijk tot het doel leiden ; goed, maar dan 

 kregen we alleen maar rechte wegen, want „de rechte 

 weg is de naaste" en dat zou minder sierlijk zijn. Al te 

 groote omwegen, alleen voor de sierlijke lijnen, zijn echter 

 ook sterk af te keuren, want men bereikt er alleen mee, 

 dat de wandebars in den tuin, om sneller hun doel te 

 bereiken, de gazons als wandelwegen gebruiken. Nu schijnt 

 dit in vele gevallen voor het gras weinig te hinderen, 

 getuige het Wilhelminapark te Buitenzorg, waarin iedereen 

 bij voorkeur over de gazons loopt; maar als men bij het 

 maken van een aanleg de wegen uitzet, dan doet men dat 

 toch in de meening, dat alleen de wegen dienen om be- 



