— 775 — 



wandeld te worden, en dat elke wandelaar in den tuin dit 

 ook zal begrijpen. 



Een fout, waarin vele onervaren tuinaanleggers (dilettant- 

 tuinarchitecten) vervallen, is het maken van te veel wegen, 

 waardoor het geheel een peuterig of popperig uiterlijk 

 krijgt. In de beperking toont zich ook hier de meester; 

 het aantal wegen en paden mag niet grooter zijn dan 

 beslist noodzakelijk is om alle deelen van den tuin te 

 bereiken. 



Er zijn hoofdwegen, zijwegen en verbindingswegen. De 

 hoofdwegen, tegelijk ook de toegangswegen, vereischen 

 de meeste zorg. In de eerste plaats moeten ze zoo breed 

 zijn, dat twee wagens elkaar gemakkelijk kunnen pas- 

 seeren, d. i. dus minstens vier Meter. Daar echter de 

 breedte van den hoofdweg ook verband moet houden met 

 de grootte van den tuin, is er geen vaste maat te geven 

 voor de vereischte breedte; in den regel varieert deze 

 tusschen 4-10 M. Heeft men echter eenmaal een breed- 

 temaat aangenomen, dan wijke men er ook niet meer 

 van af: de weg moet over zijn geheele lengte even breed 

 blijven, uitgezonderd ntituurlijk bij bruggen en huizen. 

 Een tweede eisch voor de hoofdwegen is, dat ze altijd 

 droog moeten liggen en goed vast moeten zijn. Om ze 

 goed droog te houden, legt men ze eenigszins bol; een 

 helling van twee c.M. op elke twee M. naar beide zijden 

 is voldoende. Wanneer een weg te bol gelegd wordt, is 

 hij onaangenaam om te berijden. Het midden van den 

 weg moet niet of zeer weinig lager liggen dan de gazons. 

 Wanneer men geen vasten ondergrond heeft, doet men 

 het best, de hoofdwegen flink diep uit te graven en den uit- 

 gegraven grond te vervangen door kalisteenen of puin, 

 waarop dan fijne grint of geklopte steenen komen, die, 

 als het kan, met een flink zware wals aangedrukt wor- 

 den. Kan men een dichtbij gestationeerde stoomwals 

 huren of leenen, dan is dit wel de beste en vlugste op- 

 lossing. De kanten van den weg worden liefst met kleinere 



