TWEE AFWIJKENDE ^^ORMEN VAN DE 

 KLAPPERVRUCHT (COCOS NUCIFERA L.). 



In een opstel van de Bie in het Tijdschrift voor het 

 Binnenlandsch Bestuur, jaarg. 1895, handelend over het 

 nut en over de verschillende variëteiten van de kokosnoot, 

 wordt op blz. 388, na de opsomming en bespreking van een 

 aantal variëteiten, het volgende gezegd aangaande de beide 

 vormen, die in het onderstaande zullen behandeld worden: 



„Behalve de reeds vermelde soorten worden hier nog 

 genoemd de kelapa poewan en de A*. lilin. Dit zijn niet 

 een bijzondere soort van klapperboomen. Van denzelfden 

 boom treft men onder de 100 noten nu en dan een of 

 twee poewan- of lilin-noten aan; o. i. zijn poewan en lilin 

 niets anders dan min of meer door plagen geteisterde zie- 

 kelijke noten. Het vleesch is er niet tot volle ontwikkeling 

 gekomen, zooals dat van nature bij normaal groeiende 

 klappers het geval is. Van de twee soorten (poewan en 

 lilin) wordt geen ander gebruik gemaakt dan om er roedjak 

 uit te bereiden". 



Van de beide in dit citaat bedoelde vormen is wel de 

 meest bekende de kelapa poewan, veelal ook kelajM kopjor 

 geheeten, een naam, die wijst op de bijzondere consistentie 

 van het vafcte kiemwit, het zgn. vruchtvleesch. In de ge- 

 wone klapper vormt dit een vaste, geheel samenhangende 

 laag. In het inwendige van de k. kopjor daarentegen vindt 

 men, behalve het vocht, een week vleesch, dat eigenlijk 

 geen volkomen samenhangend geheel uiimaakt, maar voor 

 een deel in brokjes, die gemakkelijk fijn te wrijven zijn, 

 uiteengevallen is. Het waterig vocht ziet er ongeveer uit 

 als dat van de normale klappervrucht; alleen is het wat 



